 Historyczne logo ASNL używane w latach 1970–1996 | |
| Association Sportive Nancy-Lorraine | |
| Państwo | |
|---|---|
| Siedziba | |
| Adres |
90 boulevard Jean-Jaurès |
| Data założenia |
1910 jako US Frontière |
| Właściciel |
Sivik Football Investments LLC i ASNL Holdings LLC |
| Prezes |
Krishen Sud (prezes wykonawczy) |
| Barwy | |
| czerwono-białe | |
| I zespół | |
| Kod |
ASNL |
| Przydomek |
Les Chardons („Osty”) |
| Liga | |
| Stadion |
Stade Marcel Picot |
| Trener |
Oswald Tanchot |
| Mecze | |
| Debiut w najwyższej lidze 1970 | |
| Strona internetowa | |
Association Sportive Nancy-Lorraine (w skrócie AS Nancy-Lorraine lub ASNL) – francuski klub piłkarski związany z Nancy w Lotaryngii. Pierwsza drużyna rozgrywa mecze domowe na Stade Marcel Picot w sąsiednim Tomblaine, mogącym pomieścić 20 087 widzów.[1] Tradycyjnymi barwami klubu są czerwień i biel, a przydomek Les Chardons oznacza „Osty”.[2] W sezonie 2026/27 ASNL występuje w Ligue 2.[3]
Korzenie klubu sięgają założonego w 1910 roku Union Sportive Frontière, przemianowanego w 1928 na Association Sportive Lorraine. W 1967, w okresie kryzysu zawodowej piłki w Nancy, środowisko skupione wokół działacza Claude'a Cuny'ego utworzyło na bazie AS Lorraine zawodową drużynę pod nazwą Association Sportive Nancy-Lorraine. Nie należy jej utożsamiać z odrębnym FC Nancy, który ostatecznie zanikł w 1968 roku.[4][5]
Największymi sukcesami ASNL są zdobycie Pucharu Francji w 1978 oraz Pucharu Ligi Francuskiej w 2006. Klub pięciokrotnie zwyciężał w drugiej lidze francuskiej, a w sezonie 2024/25 został po raz pierwszy mistrzem Championnat National i awansował do Ligue 2.[6][7]
Najbardziej znanym piłkarzem związanym z klubem jest Michel Platini, który w Nancy rozpoczął zawodową karierę i w 1978 zdobył zwycięską bramkę w finale Pucharu Francji. Z ASNL byli związani również m.in. Arsène Wenger, Aimé Jacquet, László Bölöni, Clément Lenglet i wieloletni trener Pablo Correa.
Dzieje organizacji, z której wywodzi się dzisiejsze ASNL, rozpoczęły się w 1910 roku wraz z powstaniem Union Sportive Frontière. W 1928 klub przyjął nazwę Association Sportive Lorraine (AS Lorraine). Przez następne dziesięciolecia pozostawał przede wszystkim klubem amatorskim i znajdował się w cieniu zawodowego FC Nancy.[4]
FC Nancy był odrębną organizacją. W latach 50. i na początku lat 60. występował w najwyższej klasie rozgrywkowej i dwukrotnie – w 1953 oraz 1962 – docierał do finału Pucharu Francji. W połowie lat 60. znalazł się jednak w poważnym kryzysie finansowym i przestał uczestniczyć w zawodowych rozgrywkach.[4]
Wobec groźby zaniku zawodowego futbolu w Nancy Claude Cuny zainicjował akcję społeczną nazwaną „BP 17”. Ponad 2000 osób szybko przystąpiło do powstającego projektu. Na bazie AS Lorraine utworzono zawodową drużynę pod nazwą Association Sportive Nancy-Lorraine. 16 czerwca 1967 jej kandydatura do drugiej ligi została zaakceptowana przez francuskie władze zawodowej piłki.[5]
Pierwszym trenerem ASNL został René Pleimelding. Po zaledwie trzech sezonach klub po raz pierwszy awansował w 1970 roku do najwyższej klasy rozgrywkowej.[5]
W sierpniu 1972 do Nancy trafił siedemnastoletni Michel Platini. Początkowo występował w drużynie grającej na trzecim poziomie, a następnie przebił się do pierwszego zespołu.[8]
Po spadku z pierwszej ligi w 1974 roku Nancy natychmiast wróciło do elity, zdobywając w sezonie 1974/75 mistrzostwo Division 2.[6]
W sezonie 1976/77 ASNL zajęło czwarte miejsce w Division 1, co – wspólnie z sezonem 2007/08 – pozostaje najlepszym wynikiem ligowym w historii klubu.
Największy sukces tej generacji nastąpił 13 maja 1978 na Parc des Princes. W finale Pucharu Francji Nancy pokonało OGC Nice 1:0, a jedyną bramkę w 57. minucie zdobył Platini.[6]
Triumf dał klubowi pierwszy start w europejskich pucharach. W Pucharze Zdobywców Pucharów 1978/79 Nancy wyeliminowało duński Boldklubben Frem, a następnie odpadło w 1/8 finału ze szwajcarskim Servette FC.[9]
Platini opuścił Nancy latem 1979 i przeszedł do AS Saint-Étienne. Klubowe zestawienie statystyczne przypisuje mu 182 mecze i 98 bramek w kategorii spotkań ligowych uwzględnianej przez ASNL.[8]
Przez większą część lat 80. Nancy występowało w najwyższej lidze. W latach 1984–1987 trenerem pierwszego zespołu był Arsène Wenger; było to jego pierwsze stanowisko głównego trenera zawodowego klubu.[10]
Po spadku w 1987 roku ASNL spędziło trzy sezony na drugim poziomie. W 1990 zwyciężyło w Division 2 i wróciło do elity.[6]
W sezonie 1990/91 drużynę prowadził Aimé Jacquet, późniejszy selekcjoner reprezentacji Francji, która w 1998 roku zdobyła mistrzostwo świata. W tym samym okresie jednym z ważnych zawodników Nancy był reprezentant Polski Ryszard Tarasiewicz.
W kolejnych latach klub kilkakrotnie przemieszczał się między pierwszym i drugim poziomem. Następne mistrzostwa drugiej ligi zdobył w sezonach 1997/98 i 2004/05.[6]
W listopadzie 2002 trenerem pierwszego zespołu został były piłkarz Nancy, Urugwajczyk Pablo Correa. W sezonie 2004/05 doprowadził klub do mistrzostwa Ligue 2 i powrotu do najwyższej klasy rozgrywkowej.[10][6]
22 kwietnia 2006 na Stade de France ASNL zdobyło drugie wielkie krajowe trofeum. W finale Pucharu Ligi Francuskiej Nancy pokonało Nice 2:1.[6]
Zwycięstwo dało Nancy udział w Pucharze UEFA 2006/07. W pierwszej rundzie francuski zespół wyeliminował FC Schalke 04, przegrywając w Niemczech 0:1 i wygrywając w rewanżu na Stade Marcel Picot 3:1.[11]
W fazie grupowej Nancy pokonało Wisłę Kraków 2:1 i Feyenoord 3:0, zremisowało 2:2 z FC Basel i przegrało 0:1 z Blackburn Rovers. Drugie miejsce w grupie zapewniło mu awans do fazy pucharowej, w której odpadło z Szachtarem Donieck.[12]
W sezonie 2007/08 Nancy ponownie zajęło czwarte miejsce w Ligue 1. Przed ostatnią kolejką zajmowało trzecią pozycję, dającą możliwość gry w kwalifikacjach Ligi Mistrzów, lecz po końcowej porażce z Rennes spadło na czwarte miejsce.[13]
Dzięki temu ASNL ponownie wystąpiło w Pucharze UEFA w sezonie 2008/09. Po wyeliminowaniu Motherwell klub trafił do grupy z Lechem Poznań, Feyenoordem, CSKA Moskwa i Deportivo La Coruña. Zajął w grupie czwarte miejsce i nie awansował do kolejnej fazy.[14]
Po kilku kolejnych sezonach w Ligue 1 Nancy spadło w 2013 roku. Trzy lata później, ponownie pod wodzą Correi, klub wygrał Ligue 2 i wrócił do elity, lecz utrzymał się tam tylko przez jeden sezon.[6]
Kolejny okres przyniósł stopniowy regres sportowy. W sezonie 2021/22 ASNL zajęło ostatnie miejsce w Ligue 2 i po raz pierwszy w historii zawodowej drużyny spadło na trzeci poziom rozgrywkowy.
W sezonie 2022/23 Nancy zajęło 13. miejsce w Championnat National, co oznaczało sportowy spadek do National 2. W czerwcu 2023 francuski organ kontroli finansowej DNCG dodatkowo zdecydował o administracyjnej degradacji klubu do National 3.[15]
Po odwołaniu oraz wykluczeniu Sedanu z rozgrywek krajowych Nancy zostało jednak w lipcu 2023 ponownie przyjęte do Championnat National.[16]
W listopadzie 2023 po raz trzeci jako trener powrócił Pablo Correa. Klub zakończył sezon 2023/24 na szóstym miejscu.
W sezonie 2024/25 AS Nancy-Lorraine zdobyło mistrzostwo Championnat National z 65 punktami i awansowało do Ligue 2. Według oficjalnego raportu FFF Nancy miało najlepszy atak ligi – 54 gole – oraz, wspólnie z Bourg-en-Bresse, najlepszą obronę – 28 straconych bramek.[17] Correa został wybrany najlepszym trenerem sezonu National.[7]
W pierwszym sezonie po powrocie, 2025/26, Nancy zajęło 14. miejsce w Ligue 2 i utrzymało się w rozgrywkach.[18]
Po zakończeniu sezonu Correa odszedł z funkcji. 21 maja 2026 nowym trenerem został Oswald Tanchot, który podpisał dwuletni kontrakt z opcją przedłużenia o kolejny rok.[19]
AS Nancy-Lorraine rozgrywa mecze domowe na Stade Marcel Picot w Tomblaine, bezpośrednio na wschód od Nancy. Obiekt został otwarty 8 sierpnia 1926 jako Parc des Sports d'Essey. Od 1935 odbywały się tam zawodowe mecze FC Nancy, a po powstaniu ASNL stadion stał się domowym obiektem nowego klubu.[1]
W 1978 usunięto bieżnię lekkoatletyczną i wybudowano trybuny za bramkami. Wielka przebudowa obiektu rozpoczęła się latem 1999 i trwała około trzech i pół roku. Po modernizacji Stade Marcel Picot posiada 20 087 zadaszonych miejsc siedzących.[1]
Rekord frekwencji wynosi 30 384 widzów i został ustanowiony w sezonie 1976/77 podczas meczu Nancy z AS Saint-Étienne.[1]
Klub posiada ośrodek szkoleniowy Centre de formation Michel Platini w Parc de Haye w pobliżu Nancy.[20]
Ośrodek łączy szkolenie piłkarskie z edukacją zawodników. Klub prowadzi również prywatną placówkę edukacyjną, której organizacja zajęć jest dostosowana do treningów młodych piłkarzy.[21]
Do najbardziej znanych zawodników szkolonych lub rozwijanych w Nancy należą m.in. Michel Platini, Clément Lenglet, Youssouf Hadji, Landry N'Guémo, Michaël Chrétien i Tony Vairelles.
Tradycyjnymi barwami AS Nancy-Lorraine są czerwień i biel.[2]
Przydomek klubu, Les Chardons („Osty”), nawiązuje do ostu, historycznie związanego z symboliką Lotaryngii. Motyw czerwonego ostu wielokrotnie pojawiał się w identyfikacji wizualnej ASNL.[2]
Z tym symbolem wiąże się również lotaryńskie motto Qui s'y frotte s'y pique, dosłownie „Kto się o niego otrze, ten się ukłuje”, używane także przez klub.
Najważniejszym rywalem regionalnym AS Nancy-Lorraine jest FC Metz. Spotkania obu klubów określa się jako derby Lotaryngii (fr. derby lorrain).
Pierwszy oficjalny mecz zawodowego ASNL z Metz odbył się 10 marca 1968 w Colmar w 1/8 finału Pucharu Francji. Metz, występujące wówczas w najwyższej klasie rozgrywkowej, pokonało drugoligowe Nancy 2:1.[22]
Najważniejszym polskim piłkarzem związanym z AS Nancy-Lorraine jest Ryszard Tarasiewicz. Reprezentant Polski trafił do Nancy w 1990 roku po sezonie spędzonym w szwajcarskim Neuchâtel Xamax. W dwóch sezonach we francuskim klubie rozegrał 54 mecze ligowe i zdobył 15 bramek. W sezonie 1990/91 wystąpił w 35 meczach ligowych i zdobył 10 bramek, a w kolejnym rozegrał 19 spotkań i strzelił 5 goli.[23][24]
Tarasiewicz pozostawał w tym okresie reprezentantem Polski. Jego ostatni występ w drużynie narodowej miał miejsce 16 października 1991, gdy jako piłkarz Nancy wystąpił przeciwko Irlandii w eliminacjach mistrzostw Europy 1992.[25]
Po sezonie 1991/92 Tarasiewicz opuścił Nancy.
Pierwszym polskim klubem, z którym AS Nancy-Lorraine zmierzyło się w oficjalnych europejskich rozgrywkach, była Wisła Kraków.
2 listopada 2006 w fazie grupowej Pucharu UEFA Nancy wygrało na Stade Marcel Picot 2:1. Bramki dla gospodarzy zdobyli Kim i Pascal Bérenguer, natomiast dla Wisły trafił Paweł Brożek. Spotkanie oglądało 17 509 widzów.[26]
Dwa lata później Nancy zagrało z Lechem Poznań w fazie grupowej Pucharu UEFA 2008/09.
6 listopada 2008 w Poznaniu mecz zakończył się remisem 2:2. Lech dwukrotnie obejmował prowadzenie po bramkach Sławomira Peszki i Semira Štilicia, a Nancy odpowiadało golami Chrisa Malongi i Monsefa Zerki.[27]
Gol Peszki z 5. minuty był według archiwum PZPN tysięczną bramką zdobytą przez polskie kluby w europejskich pucharach. Lech prowadził jeszcze 2:1 do 81. minuty, kiedy Zerka ustalił wynik spotkania na 2:2.[27]
Najlepszym wynikiem ASNL w najwyższej klasie rozgrywkowej jest 4. miejsce, osiągnięte w sezonach 1976/77 i 2007/08.[13]
AS Nancy-Lorraine występowało w europejskich pucharach w trzech sezonach: w Pucharze Zdobywców Pucharów 1978/79 oraz w Pucharze UEFA 2006/07 i 2008/09.[9][12][14]
Legenda do wszystkich tabel:
| Sezon | Rozgrywki | Runda | Przeciwnik | Dom | Wyjazd | Wynik / miejsce |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1978/79 | Puchar Zdobywców Pucharów | 1. runda |  Boldklubben Frem
|
4–0 | 0–2 | 4–2 |
| 1/8 finału |  Servette FC
|
2–2 | 1–2 | 3–4 | ||
| 2006/07 | Puchar UEFA | 1. runda |  FC Schalke 04
|
3–1 | 0–1 | 3–2 |
| grupa E |  Feyenoord
|
3–0 | 2. miejsce | |||
 Wisła Kraków
|
2–1 | |||||
| FC Basel
|
2–2 | |||||
 Blackburn Rovers
|
0–1 | |||||
| 1/16 finału |  Szachtar Donieck
|
1–1 | 0–1 | 1–2 | ||
| 2008/09 | Puchar UEFA | 1. runda |  Motherwell
|
1–0 | 2–0 | 3–0 |
| grupa H | Feyenoord
|
3–0 | 4. miejsce | |||
| Lech Poznań
|
2–2 | |||||
 CSKA Moskwa
|
3–4 | |||||
 Deportivo La Coruña
|
0–1 |
Według oficjalnych danych klubu z kwietnia 2026 przewodniczącym rady administracyjnej zawodowej spółki ASNL jest Chien Lee, natomiast Krishen Sud pełni funkcję prezesa wykonawczego.[28]
Głównymi akcjonariuszami są Sivik Football Investments LLC, związana z Krishenem Sudem, oraz ASNL Holdings LLC, związana z Chienem Lee. W sierpniu 2025 klub podał, że obie spółki posiadały łącznie około 98,6% udziałów w zawodowej spółce ASNL.[29]
