Wysokościomierz – przyrząd pokładowy stosowany na praktycznie wszystkich rodzajach statków powietrznych, a także w sportach uprawianych w urozmaiconym terenie. Jest to czuły barometr wskazujący wysokość dzięki pomiarowi ciśnienia powietrza i wyskalowany w metrach, stopach lub kilometrach. Ciśnienie odniesienia może być podane w hPa (QNH) w większości krajów świata, calach słupka rtęci (inHg) w Ameryce Północnej, zaś w krajach byłego ZSRR w mmHg.
Przyrządem pokrewnym do wysokościomierza barometrycznego jest radiowysokościomierz, który stosuje fale radiowe do określenia aktualnej odległości od terenu, nad którym statek powietrzny przelatuje.
Wysokościomierz (barometryczny) posiada możliwość ustawienia ciśnienia odniesienia dla prawidłowego skalibrowania przyrządu. Ze względu na ustawione ciśnienie odniesienia wyróżnia się następujące rodzaje określania wysokości lotu:
Do określenia wysokości należy zmierzyć ciśnienie z dajników ciśnienia statycznego, względem ciśnienia odniesienia. Wysokościomierz składa się z zamkniętego pojemnika, do którego doprowadzone jest ciśnienie statyczne, a wewnątrz znajduje się hermetyczna i elastyczna puszka, zwana puszką aneroidową. Przy zmianach ciśnienia z dajnika puszka kurczy się lub rozszerza. Te zmiany objętości, przeniesione przez odpowiednie przekładnie na wskazówkę wysokościomierza, dają odczyt wysokości.
Procedury kontroli ruchu wymagają, aby wszystkie samoloty znajdujące się powyżej wysokości przejściowej miały wysokościomierze barometryczne ustawione na wartość ciśnienia 1013 hPa (standard), natomiast samoloty znajdujące się poniżej poziomu przejściowego – na wartość QNH.
Możemy wyróżnić wysokościomierze mechaniczne i elektroniczne.
