Założony w 2001 roku przez przyjaciół i kolegów z klasy Win Butlera i Josha Deu(inne języki) zespół zyskał rozgłos w 2004 roku po wydaniu swojego debiutanckiego albumu Funeral, który zdobył szerokie uznanie krytyków. Ich drugi album studyjny Neon Bible przyniósł im w 2008 roku nagrodę Meteor Music Awards(inne języki) za najlepszy album międzynarodowy oraz nagrodę Juno za alternatywny album roku.
Wszystkie albumy studyjne Arcade Fire od Funeral do We otrzymały nominacje do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy album muzyki alternatywnej”. Krytycy muzyczni powszechnie uważają Funeral za jeden z najlepszych albumów lat 2000.[4] Twórczość zespołu była także trzykrotnie nominowana do nagrody Polaris Music Prize(inne języki): w 2007 roku za Neon Bible, w 2011 roku za The Suburbs i w 2014 roku za Reflektor[5].
Win Butler i Josh Deu(inne języki) założyli Arcade Fire w Montrealu w 2001 roku[6][15], a poznali się w Phillips Exeter Academy(inne języki), będąc wówczas uczniami liceum[16]. Pomysły muzyczne Butlera i Deu zaczęły się rozwijać, a pierwsze wcielenie zespołu narodziło się, gdy obydwaj studiowali odpowiednio na Uniwersytecie McGilla i Uniwersytecie Concordia[17][16]. Duet zaczął ćwiczyć swój materiał na Uniwersytecie McGilla, gdzie spotkali Régine Chassagne, studentkę muzyki, którą zaprosili do dołączenia do nich. Deu wspominał: „Win i ja graliśmy na gitarach. Wszyscy grali na gitarach. Nie mieliśmy żadnej muzyki, którą moglibyśmy jej pokazać, ale ostatecznie zgodziła się do nas dołączyć i nie wiem dlaczego. Może między Winem a nami zaiskrzyło”[16]. W połowie 2001 roku zespół składał się z Butlera, Chassagne, Deu, multiinstrumentalisty Tima Kile’a (później Wild Light(inne języki)), basisty Mylesa Broscoe’a (później Les Angles Morts, Crystal Clyffs i AIDS Wolf(inne języki)), gitarzysty i perkusisty Dane’a Millsa (później Crackpot) oraz multiinstrumentalisty Brendana Reeda(inne języki) (później Les Angles Morts i członek-założyciel Clues(inne języki))[18][19]. Podczas imprezy w 2001 roku zespół nagrał koncertowy album świątecznyA Very Arcade Xmas, który według plotek rozdawali swoim znajomym jako prezent świąteczny[20][21].
Początkowy skład Arcade Fire zaczął się rozpadać latem 2002 roku, kiedy to zespół udał się na rodzinną farmę Butlera na Mount Desert Island(inne języki) w stanie Maine, aby nagrać swoją debiutancką EP-kę(inne języki)[22]. Napięcie między Butlerem a Broscoe’em doprowadziło do tego, że ten drugi opuścił zespół po sesji nagraniowej. Richard Reed Parry(inne języki), który został zaangażowany do pomocy zespołowi w nagrywaniu, zaczął z nimi współpracować podczas sesji i wkrótce potem dołączył do zespołu[18]. W tym samym czasie Deu opuścił zespół, aby wznowić studia, lecz kontynuował współpracę z Arcade Fire nad wizualnymi aspektami zespołu[16].
29 marca 2003 roku zespół świętował wydanie EP-ki koncertem w Casa del Popolo(inne języki) w Montrealu[23]. Zanim tłum wypełnił się po brzegi, występ zespołu zakończył się (w trakcie bisu) kłótnią między Butlerem a Reedem, w wyniku której Reed opuścił Arcade Fire na scenie[18][24]. Sytuacja ta doprowadziła także Millsa do rezygnacji z członkostwa w zespole[25]. Po tej sytuacji Will Butler i Tim Kingsbury(inne języki) zostali przyjęci do zespołu, aby zastąpić Reeda i Millsa, aby Arcade Fire mógł kontynuować działalność[18]. Latem 2003 roku do grupy dołączył perkusista Howard Bilerman(inne języki) i zaczęli wspólnie grać koncerty, a także rozpoczęli pracę nad pierwszym albumem studyjnym[15]. Jeszcze przed końcem pierwszego roku wspólnej działalności podpisali kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią płytową Merge Records(inne języki)[26].
Debiutancki album studyjny Funeral ukazał się we wrześniu 2004 roku w Kanadzie[27] i w lutym 2005 roku w Wielkiej Brytanii[28]. Jego tytuł albumu nawiązywał do śmierci kilku krewnych członków zespołu (w szczególności dziadka Butlerów, kompozytora i aranżera Alvino Reya) w trakcie nagrywania płyty. Wydarzenia te stworzyły ponurą atmosferę, która wpłynęła na takie utwory jak „Une année sans lumière”, „In the Backseat” i „Haïti”, elegię Chassagne na cześć ojczyzny jej pochodzenia[29][6][27].
Album spotkał się z uznaniem krytyków i odniósł sukces komercyjny[6]. Znalazł się na wielu listach najlepszych albumów w latach 2004 i 2005, a magazyny Pitchfork i No Ripcord uznały go za najlepszy album roku[30][31]. Czasopismo NME uznało Funeral za drugi na swojej liście najlepszych albumów 2005 roku[32]. NME umieścił pochodzącą z tego albumu piosenkę „Rebellion (Lies)(inne języki)” za drugi najlepszy utwór tego samego roku, zaraz za „Hounds of Love(inne języki)” zespołu The Futureheads[33]. Do listopada 2005 roku Funeral uzyskał status platynowej płyty w Kanadzie[34], a w Wielkiej Brytanii status złotej płyty, sprzedając się w ponad pół milionie egzemplarzy na całym świecie[35][36]. Album stał się pierwszym albumem wytwórni Merge Records(inne języki) na liście Billboard 200 i stał się do tego czasu najlepiej sprzedającym się albumem wytwórni, przewyższając In the Aeroplane Over the Sea zespołu Neutral Milk Hotel[37].
Album Funeral został nominowany do nagród Grammy 2006 w kategorii „Najlepszy album muzyki alternatywnej”[57]. 2 kwietnia 2006 roku w Halifax Arcade Fire otrzymał nagrodę Juno dla autorów tekstów roku za trzy utwory z albumu Funeral: „Wake Up”, „Rebellion (Lies)” i „Neighborhood #3 (Power Out)(inne języki)”[58]. Zespół był nominowany do trzech nagród Brit Awards w kategoriach: „Najlepszy zespół międzynarodowy”, „Najlepszy album międzynarodowy” i „Najlepszy międzynarodowy przełomowy artysta”[59].
W czasie przerwy między Funeral a rozpoczęciem sesji nagraniowych do płyty Neon Bible zespół kupił zamknięty kościół w Farnham w prowincji Quebec i spędził początek 2006 roku na przekształcaniu go w studio nagrań[63]. Pierwszym utworem oficjalnie wydanym z Neon Bible był „Intervention(inne języki)”, który pojawił się 28 grudnia 2006 roku na iTunes. Dochód z tego wydania został dedykowany organizacji Partners in Health(inne języki)[64]. Już dwa dni wcześniej, 26 grudnia błędnie udostępniono drugi singel „Black Wave/Bad Vibrations” w serwisie iTunes[65].
10 lipca 2007 roku Neon Bible znalazł się na krótkiej liście nominowanych do nagrody Polaris Music Prize(inne języki) 2007, a Patrick Watson(inne języki) został ogłoszony zwycięzcą podczas uroczystej gali 24 września tego samego roku[78][79]. Jednak ze względu na niechęć zespołu do udziału w albumach kompilacyjnych, byli oni jedynymi nominowanymi, których utwór nie znalazł się na promocyjnej składance Polaris Music Prize 2007. Niektóre media początkowo podały, że komitet nagrody zlekceważył zespół, wykluczając go, co doprowadziło do wydania przez zespół i komitet wspólnego komunikatu prasowego potwierdzającego, że zespół zdecydował się nie umieszczać utworu na albumie[80].
Trasa koncertowa promująca Neon Bible trwała do września 2007 roku, obejmując ponad 25 występów w Ameryce Północnej i Europie do połowy listopada[81]. Zespół po raz pierwszy koncertował w Australii i Nowej Zelandii na początku 2008 roku w ramach festiwalu Big Day Out[82][83]. 14 października 2007 roku Win Butler i Régine Chassagne wystąpili gościnnie na koncercie Bruce’a Springsteena w Ottawie, grając utwory „State Trooper” i „Keep the Car Running(inne języki)”[84][85]. Zespół zobowiązał się przekazać organizacji Partners in Health(inne języki) po jednym dolarze, funcie bądź euro z każdego sprzedanego biletu podczas tras koncertowych po Europie i Ameryce Północnej w 2008 roku[86]. Arcade Fire dodatkowo wsparło PIH, nagrywając utwór „Lenin” na album Red Hot OrganizationDark Was the Night(inne języki)[87]. W lutym 2008 roku Win Butler ogłosił, że trasa koncertowa Neon Bible dobiegła końca po roku koncertowania i 122 koncertach (w tym na 33 festiwalach) w 75 miastach i 19 krajach[88].
W grudniu 2008 roku Pitchfork poinformował, że zespół założył stronę internetową miroir-noir.com, aby zapowiedzieć wydanie filmu koncertowego o tym samym tytule, informując, że „na Miroir Noir znajdą się nagrania z trasy koncertowej Neon Bible”. Reżyserem filmu był Vincent Morisset(inne języki)[89]. Film można było zamawiać w przedsprzedaży od 15 grudnia 2008 roku, a wersję cyfrową można było od razu pobrać, a wysyłka na DVD miała miejsce 31 marca 2009 roku[90][91].
Ponownie nagrana wersja piosenki zespołu „Wake Up(inne języki)” z ich debiutanckiego albumu z 2004 roku została wykorzystana w zwiastunie filmu Spike’a Jonze’aGdzie mieszkają dzikie stwory, który ukazał się w październiku 2009 roku[92]. Piosenka ta zyskała również popularność w amerykańskich talk-showach o sporcie. Narodowa Liga Futbolu Amerykańskiego (NFL) pokazywała to nagranie w reklamach podczas transmisji Super Bowl 2010. Zespół przekazał dochód z licencji na piosenkę dla NFL na rzecz organizacji charytatywnej Partners in Health[93].
Pierwszym ogłoszonym koncertem promującym album był występ na festiwalu Oxegen 2010(inne języki), który odbył się w lipcu w Irlandii[100]. Zespół ogłosił, że zagra utwory z nowego albumu podczas głównego występu na Reading and Leeds Festivals(inne języki) w sierpniu 2010 roku, a Win Butler stwierdził: „Naprawdę nie możemy się doczekać grania nowych utworów na żywo… [to] jak wynalazca wychodzący z piwnicy po roku pracy”[101]. Podczas trasy w 2010 roku Arcade Fire złożyło hołd Jayowi Reatardowi(inne języki) wykonując cover utworu „Oh, It’s Such a Shame”[102].
Arcade Fire wystąpił na 53. gali rozdania nagród Grammy w lutym 2011 roku. Zespół był nominowany do nagród Grammy w trzech kategoriach: „Album roku”, „Najlepszy występ rockowy duetu lub grupy z wokalem” i „Najlepszy album muzyki alternatywnej” (za The Suburbs). Spośród trzech nominacji zdobyli nagrodę Grammy w kategorii „Album roku”, co było ich drugą nominacją do tej nagrody[107][108][109]. Dwa tygodnie po wygraniu nagrody, album The Suburbs skoczył z 52. na 12. miejsce na liście Billboard 200, co było do tej pory najwyższą pozycją albumu od sierpnia 2010 roku[110]. Podczas gali Brit Awards 2011The Suburbs zdobył nagrodę w kategorii „Najlepszy album międzynarodowy”, a Arcade Fire w kategorii „Najlepszy zespół międzynarodowy”[111]. W marcu 2011 roku Arcade Fire zostało uhonorowane na gali nagród Juno 2011. Zdobyli tytuły „Grupa roku” i „Autor piosenek roku” za utwory „Ready to Start(inne języki)”, „Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)” i „We Used to Wait”, wszystkie z płyty The Suburbs. Album ten zdobył również tytuły „Albumu roku” i „Alternatywnego albumu roku”[112]. 16 czerwca album znalazł się na długiej liście nominowanych (jednej z 40) do nagrody Polaris Music Prize 2011[113].
Arcade Fire podczas występu na festiwalu Lollapalooza Chile 2014
Arcade Fire i Mercury Records potwierdzili, że wydadzą czwarty album pod koniec 2013 roku[125]. W grudniu 2012 roku menadżer zespołu Scott Rodger powiedział, że Arcade Fire jest w studiu i pracuje ze stałym producentem zespołu Markusem Dravsem(inne języki) i Jamesem Murphym, frontmanem LCD Soundsystem[126]. Zespół ogłosił 18 stycznia 2013 roku, że sprzedaje kościół, którego używał jako studio, z powodu zawalenia się dachu[127]. Przez cały 2013 rok Arcade Fire pracował nad albumem w kilku różnych studiach nagraniowych – w tym w studiu DFA Records(inne języki) Murphy’ego w Nowym Jorku. 22 czerwca 2013 roku pojawiła się informacja, że nowy materiał z albumu ukaże się 9 września tego samego roku[128].
W sierpniu 2013 roku pojawiły się spekulacje, że album będzie nosił tytuł Reflektor, ponieważ zaczęły krążyć zdjęcia ukazujące dzieła stret art zawierające tę nazwę. Zdjęcia te zostały zebrane na koncie na Instagramie, a późniejsze posty zawierały datę i godzinę – 9 września o 13:00[132][133]. Arcade Fire potwierdził swój udział w kampanii za pomocą billboardu umieszczonego w Nowym Jorku 26 sierpnia 2013 roku[134]. Tydzień później zespół wydał na Spotify 15-sekundowy klip muzyczny zatytułowany „9pm 9/9” pod nazwą albumu Reflektor[135].
Angielski muzyk rockowy David Bowie włączył się do chórków w tytułowej piosence „Reflektor(inne języki)” po tym, jak jesienią 2013 roku pochwalił jakość tego utworu[136]. We wrześniu 2013 roku Arcade Fire wydał swoją wersję przeboju z 1980 roku „Games Without Frontiers(inne języki)” na albumie hołdującym Peterowi Gabrielowi pn. And I’ll Scratch Yours(inne języki)[137]. Album Reflektor swoją premierę miał 28 października 2013 roku[138], otrzymał pozytywne recenzje od krytyków muzycznych i odniósł sukces komercyjny. Został uznany za jeden ze 100 najlepszych albumów dekady do tej pory na liście opublikowanej przez Pitchfork w sierpniu 2014 roku[139].
25 maja 2016 roku Win Butler i Régine Chassagne wystąpili z niezapowiedzianym koncertem przed Luwrem w Paryżu, grając nowy utwór. Para została zaproszona przez francuskiego artystę ulicznego JR’ego(inne języki) do grania jako DJ-e na otwarciu jego nowej wystawy zatytułowanej „JR Au Louvre”, ale ostatecznie zdecydowali się na ustawienie perkusji i keyboardu w ogrodach Tuileries[152][153].
17 czerwca 2016 roku Will Butler poprowadził na Reddicie wywiad typu „ask me anything”, gdzie odpowiadał na pytania fanów dotyczące kolejnego albumu Arcade Fire. Stwierdził, że nowy album może zostać wydany wiosną 2017 roku i że zespół „nie ma jeszcze konkretnego harmonogramu”[154]. 5 lipca tego samego roku zespół zagrał swój pierwszy pełny koncert od dwóch lat w Barcelonie jako rozgrzewkę przed nadchodzącymi letnimi datami festiwalowymi w Kanadzie, Portugalii, Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych[155]. 19 lipca Tim Kingsbury powiedział CBC, że nadchodzący, piąty album zespołu ukaże się w 2017 roku[156]. 19 stycznia 2017 roku zespół wydał nowy singel zatytułowany „I Give You Power”, który zbiegł się z inauguracją prezydenckąDonalda Trumpa. W piosence gościnnie zaśpiewała wokalistka Mavis Staples(inne języki), a cały dochód został przekazany na rzecz American Civil Liberties Union[157].
Arcade Fire na koncercie podczas festiwalu Vieilles Charrues 2017
W maju 2017 roku Arcade Fire podpisał dwupłytowy kontrakt nagraniowy z wytwórnią Columbia Records. 31 maja zespół wydał nowy singel „Everything Now(inne języki)”, który ukazał się na 12-calowego winylu w limitowanej liczbie i był sprzedawany na festiwalu Primavera Sound(inne języki) w Barcelonie[158]. Dzień później Arcade Fire ogłosił swój piąty album studyjny Everything Now(inne języki), który swoją premierę miał 28 lipca 2017 roku i wydał teledysk do utworu „Everything Now”[159]. W lipcu 2017 roku piosenka ta stała się pierwszym singlem Arcade Fire, który dotarł do pierwszego miejsca na listach magazynu Billboard, osiągając pierwsze miejsce na liście Adult Alternative Songs Airplay[160]. W październiku tego samego roku wieloletni menedżer Scott Rodger rozstał się z zespołem[161].
20 października 2020 roku Win Butler udzielił wywiadu podcastowi Broken Record, w którym skomentował szósty album Arcade Fire[169]. Zespół pisał go już od roku przed lockdownem związanym z pandemią COVID-19, kiedy to Butler kontynuował pracę i napisał „dwa lub trzy albumy”[170]. W kwietniu 2020 roku Butler udostępnił w sieciach społecznościowych fragmenty nowego materiału[171]. 14 kwietnia 2021 roku zespół wydał 45-minutowy instrumentalny utwór zatytułowany „Memories of the Age of Anxiety” w aplikacji do medytacji Headspace(inne języki)[172].
W marcu 2022 fani otrzymali pocztówki oznaczone logo zespołu; zawierały one notatkę „We missing you” (z ang. Tęsknimy zatobą), nuty, a także umieszczony obraz oka z napisem „Unsubscribe” (z ang. Anuluj subskrypcję) poniżej niego. Te same obrazy zaczęły pojawiać się na szyldach w Londynie, a także na stronach zespołu w mediach społecznościowych, wskazując na zbliżającą się premierę albumu[173]. 14 marca Arcade Fire ogłosił, że nowa piosenka zatytułowana „The Lightning I, II” ukaże się 17 marca[174]. Tego samego dnia zespół zagrał koncert na rzecz funduszu pomocowego Plus 1 Ukraine w Toulouse Theatre w Nowym Orleanie, co było ich pierwszym pełnym występem grupy od ponad dwóch lat[175]. Wystąpili również w nowojorskimBowery Ballroom 18 i 19 marca, z którego dochód przeznaczono na tę samą organizację[176][177].
17 marca 2022 roku Arcade Fire ogłosił, że album będzie nosił tytuł We(inne języki) i że ukaże się 6 maja 2022 roku[178]. Jeszcze w tym samym tygodniu Will Butler(inne języki) ogłosił, że w 2021 roku, krótko po ukończeniu albumu We, polubownie opuścił zespół[179]. Po premierze We 6 maja 2022 roku Arcade Fire ogłosił pierwszą światową trasę koncertową zespołu od 2018 roku, rozpoczynającą się w sierpniu 2022 roku[180]. Ponownie wystąpili w programie Saturday Night Live 7 maja 2022 roku, grając „Unconditional I (Lookout Kid)”, „The Lightning I, II” i „End of The Empire II” w napisach końcowych[181].
W marcu 2025 roku członkowie Arcade Fire wystąpili na festiwalu Luck Reunion pod Austin, gdzie zaprezentowali nowe utwory z nadchodzącego wówczas albumu. Wśród nich znalazły się „Pink Elephant”, „Ride or Die” i „Year of the Snake”[191]. 4 kwietnia tego samego roku zespół opublikował zwiastun na swoich kontach w mediach społecznościowych oraz aplikację mobilnąTrust, w której pojawiły się teledyski, w tym „Cars and Telephones”[192]. 7 kwietnia 2025 roku, na końcu miksu radiowego w aplikacji Trust, Butler i Chassagne ogłosili, że nowy album Pink Elephant(inne języki) ukaże się 9 maja[193][194].
Zespół zagrał na żywo fragmenty całego albumu podczas trasy promocyjnej zatytułowanej „Don’t Think About Pink Elephant”[195]; trasa ta rozpoczęła się dziewięcioma koncertami w Ameryce Północnej, począwszy od 22 kwietnia 2025 roku w Meksyku[196], a zakończyła się 14 maja 2025 roku jednorazowym koncertem w Londynie[197][198]. Przed pierwszym koncertem zespół ogłosił, że Richard Reed Parry nie weźmie udziału w trasie, ponieważ on i jego żona będą przygotowywać się do narodzin ich pierwszego dziecka[199].
10 maja 2025 roku zespół po raz siódmy w swojej karierze był gościem muzycznym w programie Saturday Night Live, wykonując utwory „Year of the Snake” i „Pink Elephant” w przedostatnim odcinku pięćdziesiątego sezonu[200], który przyciągnął około 4,2 mln widzów[201]. 9 czerwca 2025 roku Arcade Fire był gościem muzycznym w programie The Tonight Show Starring Jimmy Fallon(inne języki) i wykonał utwór „Circle of Trust”[202][203].
4 lutego 2026 roku zespół zapowiedział album Open Your Heart or Die Trying(inne języki), ambientowy dodatek do Pink Elephant[204]. Został on wydany wyłącznie z okazji Record Store Day(inne języki) 18 kwietnia tego samego roku[205][206]. Zespół opisał album jako „ambientowe wydawnictwo, które wyobraża sobie Pink Elephant jako nowy dźwiękowy krajobraz, ścieżkę dźwiękową do filmu, który jeszcze nie powstał”[204]. Album został później udostępniony w cyfrowych serwisach streamingowych 1 maja 2026 roku[207].
↑DavidD.MenconiDavidD., On the Beat: David Menconi on music [online], blogs.newsobserver.com, 22 lutego 2007 [dostęp 2026-06-27] [zarchiwizowane z adresu 2007-08-23](ang.).
↑Canadian Academy of Recording Arts and Sciences, Songwriter Of The Year [online], junoawards.ca [dostęp 2008-04-26] [zarchiwizowane z adresu 2006-04-27](ang.).
↑JohnJ.WilliamsJohnJ., Arcade Fire heats up charts, „Toronto Sun”, torontosun.com, 11 sierpnia 2010 [dostęp 2026-06-27] [zarchiwizowane z adresu 2012-09-27](ang.).
↑FilippoF.L'AstorinaFilippoF., VirginieV.VicheVirginieV., Arcade Fire at the Royal Albert Hall, „The Upcoming”, theupcoming.co.uk, 16 maja 2025 [dostęp 2026-06-27](ang.).
