Cadyk, cadik, sadyk (z hebr. צדיק, sprawiedliwy) – charyzmatyczny przywódca chasydyzmu[1][2] (jednej z form judaizmu), zwany także rebe[3] (hebr. רבי) lub admor (hebr. אדמו״ר, skrótowiec od nasz mistrz, nauczyciel i rabi)[4].
Określenie wzięło się z biblijnej Księgi Przysłów i legendy o trzydziestu sześciu sprawiedliwych (cadyków), którzy swoimi cnotami mają podtrzymywać istnienie świata. Sprawiedliwi mieli ujawnić się w momencie, gdy świat będzie gotowy na zbawienie[5].
Według doktryny Baal Szem Towa, on sam był pośrednikiem między niebem a ziemią, który realizował na ziemi boskie instrukcje, a w niebie interweniował w sprawach ludzi. Funkcję tę starali się przejąć następnie cadykowie chasydzcy – uważano ich za pośredników między Bogiem a otaczającymi ich wspólnotami oraz za sprawiedliwych podtrzymujących świat. Każdy cadyk ma być mesjaszem dla jego chasydów, jednak niektórzy uważają, że w każdym pokoleniu tylko jeden cadyk jest tym „prawdziwym”[5].
Cadyk jest dla wspólnoty wzorem pobożności, pokory i sprawiedliwości. Cadykowie są otaczani powszechną czcią, ze względu na przypisywaną im zdolność czynienia cudów i uzdrawiania[2]. Także po śmierci ich groby (ohele) przyciągają licznych pielgrzymów. Na świecie istnieje wiele dynastii cadyków, żyjących w żydowskiej diasporze[3]. Znany jest przypadek (jedyny) kobiety cadyka – Hanny Rachel Werbermacher, zwanej Dziewicą z Włodzimierza[6].
