| Data i miejsce urodzenia |
11 sierpnia 1900 | ||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
21 lipca 1943 | ||||||||||||||||||
| Wzrost |
172 cm | ||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
Charles William Paddock (ur. 11 sierpnia 1900 w Gainesville w Teksasie, zm. 21 lipca 1943 w Sitka na Alasce[1]) – amerykański lekkoatleta sprinter.
W czasie I wojny światowej służył w stopniu porucznika w artylerii polowej. Po jej zakończeniu studiował na University of Southern California, tam też zaczął osiągać znaczące wyniki sportowe[1].
Na igrzyskach olimpijskich w 1920 w Antwerpii został złotym medalistą w biegu na 100 metrów i w sztafecie 4 × 100 metrów (w składzie: Paddock, Jackson Scholz, Loren Murchison i Morris Kirksey) oraz srebrnym w biegu na 200 metrów. Na kolejnych igrzyskach olimpijskich w 1924 w Paryżu ponownie zdobył srebrny medal w biegu na 200 metrów, a na 100 metrów był piąty. Startował także na igrzyskach olimpijskich w 1928 w Amsterdamie, gdzie odpadł w półfinale biegu na 200 metrów[1].
Był 12-krotnym rekordzistą świata: 100 m - 10,4 w 1921, 2 razy na 200 m na prostej - do 20,8 w 1924, sztafeta 4 × 100 m - 42,2 w 1920 oraz 8 razy na dystansach jardowych[2]. Największym osiągnięciem było przebiegnięcie 110 jardów (100,58 m) w czasie 10,2 s w 1922. Czas ten na krótszym dystansie 100 m został osiągnięty dopiero w 1936, a poprawiony w 1956[1].
Był mistrzem Stanów Zjednoczonych (AAU) w biegu na 100 jardów w 1921 i 1924 oraz w biegu na 220 jardów w 1920, 1921 i 1924[3].
Paddock w czasie kariery lekkoatletycznej pracował w zarządach kilku gazet. Wystąpił także w kilku filmach. Podczas II wojny światowej służył w stopniu kapitana piechoty morskiej w sztabie gen. Williama Upshura. Zginął razem z nim w katastrofie lotniczej koło Sitka na Alasce[1].
źródło[1]: