| Data i miejsce urodzenia |
15 listopada 1907 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
17 października 1976 |
| Zawód, zajęcie | |
| profesor nauk matematycznych | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Polska Akademia Nauk | |
| Status |
członek rzeczywisty[1] |
| Uczelnia | |
| Okres zatrudn. |
1945- |
| Odznaczenia | |

Edward Marczewski, właśc. Szpilrajn (ur. 15 listopada 1907 w Warszawie, zm. 17 października 1976 we Wrocławiu[2]) – polski matematyk pochodzenia żydowskiego, profesor i rektor Uniwersytetu Wrocławskiego[3].
Pierwotnie nosił nazwisko Szpilrajn, zmienione podczas II wojny światowej, kiedy posługiwał się fałszywymi dokumentami na nazwisko Marczewski[4].
Po ukończeniu w 1925 Państwowego Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie[5], podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim. Już na pierwszym roku spotkał Kazimierza Kuratowskiego, który wraz ze Stefanem Mazurkiewiczem oraz Wacławem Sierpińskim mieli duży wpływ na jego studia i późniejsze prace. W 1932 roku złożył pracę doktorską[6][7], napisaną pod kierunkiem Sierpińskiego[4].
Po wybuchu II wojny światowej (1939) został wykładowcą uniwersytetu we Lwowie, zajętego przez Sowietów. Od 1941 przebywał w Warszawie, brał udział w tajnym nauczaniu[8].
Pod koniec wojny uwięziony przez Niemców i wysłany do obozu pracy przymusowej we Wrocławiu. Po wojnie pozostał w tym mieście, od jesieni 1945 roku pracując na Uniwersytecie Wrocławskim[4].
Od 1945 roku był kierownikiem Katedry Funkcji Rzeczywistych, ale z powodów politycznych przeniesiony został w stan spoczynku w 1969 roku. Ponadto pełnił w latach 1945-1967 funkcję dyrektora Instytutu Matematycznego Uniwersytetu oraz prezesa Polskiego Towarzystwa Matematycznego (1957-1959) i Wrocławskiego Towarzystwa Nauk[9].
W 1946, razem z Bronisławem Knasterem, Hugonem Steinhausem i Władysławem Ślebodzińskim założył czasopismo matematyczne Colloquium Mathematicum, którego był później długoletnim redaktorem naczelnym[4].
Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1950)[10]. Członek korespondent (od 1958), członek rzeczywisty PAN (od 1966)[1].
Jego żoną była Zofia Bursche, córka pastora ewangelickiego Edmunda Burschego.
Autor około 100 prac naukowych z zakresu topologii, teorii miary, teorii mnogości i algebry. 92 z tych prac zebrano i wydano w 1996 roku w formie dzieł zebranych tego matematyka[4]:
Twórca wrocławskiej szkoły algebraicznej i algebraicznej teorii niezależności[9]. Nauczyciel Siemiona Fajtlowicza, Kazimierza Głazka i innych[6].
Był autorem haseł w Polskim Słowniku Biograficznym.