EISA (z ang. Extended Industry Standard Architecture - Rozszerzona Standardowa Architektura Przemysłowa) – magistrala komunikacyjna zaprojektowana specjalnie dla 32-bitowych komputerów wyposażonych w procesory Intel 80386 orax 80486[1][2][3]. Aby zapewnić jej kompatybilność z szyną ISA, taktowana jest zegarem 8,33 MHz[1][3]. Dość duża prędkość transmisji danych (33 MB/s) jest nie tyle rezultatem częstotliwości taktowania, co szerokości szyny. Magistrala EISA obsługuje standard Plug&Play w przeciwieństwie do swojej poprzedniczki – ISA.
Standard EISA został opracowany w reakcji na wprowadzenie przez IBM komputerów IBM PS/2 z zastrzeżoną przez producenta architekturą mikrokanałową, które miały zastąpić rodzinę komputerów IBM PC, w tym otwarty standard dotychczas stosowanej magistali, czyli ISA. Niezależni producenci sprzętu nawiązali współpracę w celu opracowania konkurencyjnego, niezależnego od IBM standardu nowej 32-bitowej magistrali. W przedsięwzięcie zaangażowało się dziewięć firm, przez co grupa ta została potocznie nazwana Gang of Nine (ang. Gang Dziewięciu). Wśród nich były: AST, Compaq, Epson, Hewlett-Packard, NEC, Olivetti, Tandy, Wyse oraz Zenith[4].
Standard EISA nie znalazł jednak szerszego zastosowania w komputerach 386. Nieco później stosowano go w serwerach z procesorami 486, np. ALR Proveisa.
Standard ten nie przyjął się szerzej głównie ze względu na koszty, w tym opłaty licencyjne[a] oraz wysokie koszty produkcji sprzętu spowodowane poziomem skomplikowania samej technologii[5], co zniechęcało producentów kart oraz płyt głównych oraz podnosiło cenę produktów[2]. Skutkiem tego EISA znalazła zastosowanie jedynie w droższych komputerach o większych wymaganiach (głównie w serwerach), natomiast dla masowego rynku komputerów osobistych opracowano standard VESA Local Bus, który był stosowany do czasu zastąpienia obu przez PCI[6].
Obecnie wyparta przez szyny: PCI, PCI Express.
