Ferdinand Buffa

Ferdinand Buffa (ur. 22 stycznia 1926 w Dlhej Lúce^[1][2] (dziś część Bardejowa), zm. 2012^[3]) – słowacki językoznawca. Zajmował się dialektologią słowacką; wniósł także wkład w dziedzinie terminologii^[1].

W latach 1945–1950 studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie (język słowacki i filozofia). W 1950 r. uzyskał „mały doktorat” (PhDr.). W 1960 r. został kandydatem nauk, w 1964 r. został powołany na stanowisko docenta^[1].

Od 1950 r. był zatrudniony w Instytucie Językoznawstwa im. Ľudovíta Štúra^[1].

Był lektorem języka polskiego na Uniwersytecie Komeńskiego. Autor praktycznych podręczników języka polskiego; współtwórca słowników słowacko-polskich^[1].

Członek rad redakcyjnych czasopism „Slovenská reč” (od 1967) i „Slovenské odborné názvoslovie” (1953–1961)^[1].

• Nárečie Dlhej Lúky v Bardejovskom okrese (Bratysława 1953)
• Vznik a vývin slovenskej botanickej nomenklatúry (Bratysława 1972)
• Šarišské nárečia (Bratysława 1995)
• Poľsko-slovenský frazeologický slovník (Preszów 1998)
• Z poľsko-slovenských jazykových vzťahov. Konfrontačný náčrt. Vydané z príležitosti XIII. medzinárodného zjazdu slavistov v Krakove 1998 (Preszów 1998)
• Slovník šarišských nárečí (Preszów 2004)
• Moja Dlhá Lúka (Preszów 2004)
• Odveké múdrosti šarišského ľudu (Preszów 2007)