| Wykonawca | ||||
|---|---|---|---|---|
| Album |
In the Jungle Groove | |||
| Strona B |
Funky Drummer (Part 2) | |||
| Wydany | ||||
| Nagrywany |
20 listopada 1969 w King Studios w Ohio | |||
| Gatunek | ||||
| Długość |
2:36 (część pierwsza) 2:55 (część druga) | |||
| Wydawnictwo |
King Records | |||
| Producent | ||||
| Twórca tekstu |
James Brown | |||
| Chronologia | ||||
| ||||
Funky Drummer – singel Jamesa Browna wydany 14 marca 1970 roku.
„Funky Drummer” został nagrany 20 listopada 1969 roku w Cincinnati. Utwór w głównej mierze składa się z powtarzających się, improwizowanych zagrywek na różnych instrumentach granych solo (takich jak saksofon, pianino Rhodes, gitara, organy Hammonda oraz perkusja). W niektórych momentach słyszalny jest głos Jamesa Browna, który zachęca zespół do gry. Pierwszy wers został napisany w tonacji C-dur, podczas gdy reszta utworu skomponowana została w tonacji d-moll.
Singel został wydany 14 marca 1970 roku[1]. Wersja singlowa różni się od tej na albumie - wersja singlowa zawiera dodatkowe wokale Jamesa Browna w części perkusyjnej. Utwór dotarł do 20 miejsca zestawienia Billboard 100 w kategorii R&B oraz 51 miejsca kategorii Pop[2].
Istnieje również inna wersja utworu, stworzona podczas nagrywania głównej wersji - zawiera ona tamburyn oraz inne elementy perkusyjne stworzone przez Jamesa Browna oraz grę na trąbce Freda Wesleya, trębacza w jego zespole.
Na kompilacji „In the Jungle Groove” wydano kolejną wersję, podpisaną jako „Funky Drummer (Bonus Beat Reprise)”[3]. Wersja ta została skrócona do niecałych trzech minut i zawiera tylko pętle perkusyjną oraz akord gitarowy na samym początku taktu z okazjonalnym uderzeniem tamburynu.
Za perkusję w utworze „Funky Drummer” odpowiada Clyde Stubblefield, osobisty perkusista Jamesa Browna w jego zespole. W 5 minucie i 21 sekundzie wszystkie instrumenty z wyjątkiem perkusji przestają grać, a Stubblefield wykonuje trwającą prawie 20 sekund solówkę przy towarzyszącym mu głosie Browna, który powtarza zwrot „Ain't it funky”. Solówka ta jest do dziś jednym z najczęściej wykorzystywanych sampli w historii muzyki i uważana jest za jedną z najlepszych solówek perkusyjnych wszech czasów[4][5][6][7]. Po wydaniu wersji utworu na albumie „In the Jungle Groove” bez głosu Browna, solówka zaczęła być coraz częściej wykorzystywana, początkowo w hip-hopie, z czasem przechodząc do innych gatunków.
Clyde Stubblefield nie został wymieniony jako współtwórca utworu, w związku z czym nie dostał pieniędzy za wykorzystanie jego gry w utworach innych wykonawców[8]. W wywiadzie dla New York Times w 2011 roku powiedział: „Nie poczułem się urażony i mi to nie przeszkadzało, jednak wydaje mi się, że to brak szacunku, że ludzie nie płacą za to, co używają”[9].
