| Data i miejsce urodzenia |
18 grudnia 1908 | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
23 lipca 1941 | ||||||||||||
| Wzrost |
185 cm | ||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||
| |||||||||||||
Hans-Heinrich Scheele (ur. 18 grudnia 1908 w Kirchwerder, obecnie dzielnica Hamburga, zm. 23 lipca 1941 w Bujniczach[1]) – niemiecki lekkoatleta, płotkarz i sprinter, dwukrotny mistrz Europy z 1934.
Scheele specjalizował się w biegu na 400 metrów przez płotki. Największy sukces odniósł na mistrzostwach Europy w 1934 w Turynie, gdzie zdobył złote medale na tym dystansie, a także w sztafecie 4 × 400 metrów (razem z nim biegli w niej Helmut Hamann, Harry Voigt i Adolf Metzner)[2]. Na igrzyskach olimpijskich w 1936 w Berlinie odpadł w eliminacjach biegu na 400 metrów przez płotki[1].
Był mistrzem Niemiec na 400 metrów przez płotki w latach 1934–1936, wicemistrzem w 1933 i 1937 oraz brązowym medalistą w 1932[3]. W 1940 zdobył brązowy medal w biegu na 110 metrów przez płotki[4].
W 1934 dwukrotnie poprawiał rekord kraju w biegu na 400 metrów przez płotki (do 53,2 s) oraz jeden raz w sztafecie 4 × 400 metrów (3:14,1)[5].
Zginął na początku agresji niemieckiej na ZSRR w Bujniczach w rejonie mohylewskim.
