| |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Al6(Al,Ta)(BO3)[(Si,Sb,As)O4]3(O,OH)3 |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
8,5[1] |
| Przełam |
brak |
| Łupliwość |
wyraźna/dobra[1] |
| Pokrój kryształu |
słupkowe, wydłużone względem [100] |
| Przezroczystość |
przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
rombowy[1] |
| Gęstość |
3,60–3,90 g/cm³[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
kremowy, białawy, żółtawy, brązowawy |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
jedwabisty, szklisty, żywiczny, matowy[1] |
| Współczynnik załamania |
1,705–1,761 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,015–0,025[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.AJ.10[1] |
Holtyt – minerał z gromady krzemianów, wcześniej zaliczany do tlenków. Nazwa pochodzi od australijskego premiera Harolda Edwarda Holta (opisany w 1971 r.). Bardzo rzadki minerał, opisany jak dotąd tylko z trzech miejsc na świecie, w tym z Polski.
Minerał ten tworzy cienkie żyłki i większe nagromadzenia promienistych agregatów. Kryształy mają pokrój słupkowy o postaci silnie wydłużonych indywiduów o żółtawej do białej barwie i jedwabistym połysku. Długość tych kryształów sięga czasem kilku centymetrów, a grubość w większości w granicach 2 do 5 μm. Występowanie holtytu związane jest z wtargnięciem kwaśnych magm granitoidowych w utwory zasadowe i ultrazasadowe. Występuje w paragenezie z tantalitem i jako minerał wtórny po stibiotantalicie. Spotykany także w pegmatytach[1].
kwarc, K-skalenie, plagioklazy, turmaliny, elbait, albit[1], lepidolit, muskowit, spodumen, amblygonit, pollucyt, mikroklin, simpsonit, cyrkon, tantalit i stibiotantalit.
