 major
| |
| Data i miejsce urodzenia |
28 grudnia 1891 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
30 czerwca 1976 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1918–1945 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja |
Polska Organizacja Wojskowa Górnego Śląska |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Późniejsza praca |
chirurg |
Jan Zygmunt Chrapek-Chortyński (ur. 28 grudnia 1891 w Jaśle, zm. 30 czerwca 1976 w Gliwicach) – polski lekarz chirurg, oficer wojskowy, powstaniec śląski.
Absolwent Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie[1]. Brał udział w bitwie o Lwów w 1918[2]. 11 marca 1921 został skierowany do akcji plebiscytowej na Górnym Śląsku[3]. Po rozpoczęciu III powstania śląskiego służył w randze kapitana jako komendant kolumny sanitarnej nr 2 w Żorach[4]. Pracował także w szpitalu polowym w Jastrzębiu-Zdroju[3].
Zamieszkał w Pińsku[5], gdzie od 1935 pełnił funkcję dyrektora szpitala. Po rozpoczęciu II wojny światowej, w kampanii wrześniowej w stopniu majora był lekarzem oddziału chirurgicznego 9 Szpitala Okręgowego w Brześciu nad Bugiem. Następnie był lekarzem 3 Pułku Grenadierów Śląskich we Francji. Trafił do niemieckiej niewoli. Po wydostaniu się z niej pracował jako lekarz Polskich Sił Zbrojnych we Włoszech[3].
W 1947 wrócił do Polski. Został dyrektorem i ordynatorem oddziału chirurgicznego w Szpitalu Powiatowym w Prudniku, a także w szpitalu w Oleśnie[3].
