 Kim Novak (1964) | |
| Imię i nazwisko |
Marilyn Pauline Novak |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Współmałżonek |
Richard Johnson |
| Lata aktywności |
1954–1991 |
| Strona internetowa | |
Kim Novak, właśc. Marilyn Pauline Novak (ur. 13 lutego 1933 w Chicago) – amerykańska aktorka filmowa i malarka.
8 lutego 1960 otrzymała własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6332 Hollywood Boulevard[1][2].
Urodziła się w Chicago w Illinois w rodzinie o korzeniach czeskich[3] jako druga córka Blanche (z domu Kral) i Josepha Alberta Novaków[4]. Miała siostrę Arlene (1930–2024). Jej ojciec był nauczycielem historii, a w okresie wielkiego kryzysu podjął pracę jako dyspozytor towarowy w towarzystwie kolejowym Chicago, Milwaukee and St. Paul Railroad. Novak uczęszczała do szkoły podstawowej William Penn Elementary, szkoły średniej Farragut High School i Wright Junior College w Chicago. Naukę kontynuowała w Los Angeles City College[5]. Podczas wakacji w ostatnim semestrze nauki w college’u Novak wyruszyła w trasę po kraju, promując na targach domową zamrażarkę Deepfreeze firmy Detroit Motor Products Corporation jako modelka reklamowa. Otrzymała wówczas tytuł „Miss Deepfreeze”.
Po zakończeniu trasy promocyjnej producenta lodówek w San Francisco, Novak wyjechała za sławą do Los Angeles. Pracowała jako modelka dla Caroline Leonetti Modeling Agency w Hollywood. Była statystyką w filmie Syn Sindbada (nakręconym w 1953, a wprowadzonym na ekrany w 1955), a następnie w produkcji wytwórni RKO Pictures Francuska linia (The French Line, 1953)[6] w reżyserii Lloyda Bacona z Jane Russell w roli głównej.
Początek jej kariery miał miejsce, gdy zauważył ją Harry Cohn, szef wytwórni Columbia[7]. Szukał aktorki, która mogłaby rywalizować o względy męskiej publiczności z Marilyn Monroe i dostrzegł w Kim odpowiedni potencjał. Po kilku lekcjach aktorstwa wystąpiła w filmie Fałszywy krok (1954) i wypadła na tyle dobrze, że podpisał z nią długoterminowy kontrakt. Kolejny jej film, Piknik (1955) (z Williamem Holdenem jako partnerem) stał się przebojem kasowym sezonu i otrzymał dwa Oscary. Od tego momentu stała się jedną z najpopularniejszych gwiazd Hollywood[8].
Następne filmy: Złotoręki (1955), The Eddy Duchin Story (1956), Jeanne Eagels (1957)[9], dzięki jej urodzie cieszyły się sporym powodzeniem, jednak prawdziwe hity były dopiero przed nią. Wystąpiła u boku Rity Hayworth i Franka Sinatry w Kumpel Joey (1957), który odniósł wielki sukces kasowy, chociaż nie był doceniany przez krytyków. W 1958 zagrała z Jamesem Stewartem w najlepszym swoim filmie, arcydziele Alfreda Hitchcocka Zawrót głowy (Vertigo)[10], a rok później pojawiła się u boku Fredrica Marcha w dramacie W środku nocy (1959).
Jak się okazało, były to ostatnie ważne tytuły w jej karierze. Pojawienie się nowej generacji aktorów na początku lat 60. spowodowało spadek zainteresowania klasycznymi pięknościami w typie Kim Novak. Zaczęła dostawać coraz słabsze propozycje ABC, Trzecia dziewczyna z lewe (The Third Girl from the Left, 1973) u boku Tony’ego Curtisa czy Trójkąt Szatana (Satan’s Triangle, 1975)[11], grała coraz mniej i w co najwyżej średnich produkcjach; aż w końcu zdecydowała się całkowicie wycofać z ekranu. Jej ostatni film to Wychodząc z mroku (1991)[3].
W ostatnich latach aktorka oddaje się artystycznym pasjom: pisze wiersze i maluje obrazy, które utrzymane są w estetyce surrealizmu i impresjonizmu[3]. Od lat toczy walkę z depresją. Wraz ze swoim drugim mężem Robertem Malloyem przez lata mieszkała w południowym Oregonie. Malloy zmarł pod koniec 2020 roku[3].
| Rok | Nagroda | Kategoria | Film |
|---|---|---|---|
| 1955 | Złoty Glob | Najlepszy kobiecy debiut | Niefortunny rozwód (1954) |
| 1957 | Złoty Glob | Nagroda Henrietty dla najbardziej popularnych aktorów | – |
| 1997 | 47. MFF w Berlinie | Honorowy Złoty Niedźwiedź za całokształt twórczości | – |
| 2025 | 82. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji | Honorowy Złoty Lew za całokształt twórczości | – |
