Baczyński nie przepadał za szkołą[16] i nie był dobrym uczniem, miał kłopoty m.in. z matematyką[17]. Wyróżniał się natomiast wiedzą na temat współczesnej mu literatury. Wiadomo, że fascynował się Ferdydurke autorstwa Gombrowicza i zimą 1938/1939[18] napisał własny wariant (Opowiadanie bez tytułu) – [Gimnazjum imienia Boobalka...]. Znał też ponadprzeciętnie literaturę francuską, a w późniejszych latach pisał również wiersze po francusku. Wykazywał także zdolności plastyczne (myślał o zawodzie grafika), mimiczne oraz miał zacięcie satyryczne[17]. Nie uprawiał natomiast sportu i nie nawiązywał łatwo przyjaźni[17][19].
W latach 1934–1935 był harcerzem działającej przy szkole 23 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej „Pomarańczarnia”[20][a]. W czasie nauki w gimnazjum angażował się w działalność w Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej „Spartakus”[1][22], półlegalnej organizacji uczniów szkół średnich pod patronatem PPS[23]. Był wówczas wraz ze swoim przyjacielem Konstantym Jeleńskim sympatykiem trockizmu[24]. Używał wtedy pseudonimu „Emil”[23]. Od 1937 był członkiem Komitetu Wykonawczego „Spartakusa”[23]. Był także współredaktorem pisma „Strzały” – wydawanego od lutego 1938 organu tej organizacji, na łamach którego zadebiutował jako poeta[25]. Wakacje w 1937 i 1938 spędził na wyspie Šolta w pensjonacie leczniczym dla polskiej młodzieży, głównie ze schorzeniami astmatycznymi, prowadzonym przez Józefa Bartelmusa i jego żonę[26]. Poznał wówczas swą pierwszą młodzieńczą miłość Annę Żelazny, po mężu Morawską (1937) oraz Zuzannę Progulską, po mężu Chuweń (1938), dla której pisał wiersze i z którą korespondował[27].
W czerwcu 1939 otrzymał świadectwo dojrzałości[1][6.2], a na przełomie czerwca i lipca spędzał wakacje w Bukowinie Tatrzańskiej[18], z przyjacielem Ryszardem Bychowskim[28][29]. 27 lipca 1939 umarł jego ojciec[30].
Konspiracja
Wybuch wojny uniemożliwił Baczyńskiemu podjęcie studiów w Akademii Sztuk Pięknych[31]. Marzył o karierze grafika lub ilustratora[31]. Przez krótki czas uczył się w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa[32]. Od 1936[6.3] mieszkał razem z matką w wynajmowanym mieszkaniu w domu SMB Urzędników Ministerstwa Poczt i Telegrafów przy ul. Hołówki 3[33] (pod numerem 52, a od 1942, po swoim ślubie, wraz z żoną pod numerem 83)[34]. Po utworzeniu w 1940 getta w Warszawie pozostał z matką po aryjskiej stronie, ryzykując, w razie wykrycia żydowskiego pochodzenia, rozstrzelanie na miejscu. 3 czerwca 1942 wziął ślub z Barbarą Drapczyńską, koleżanką ze studiów w kościele Świętej Trójcy na Solcu[1]. Oświadczył się jej po czterech dniach znajomości[35]. Od jesieni 1942 do lata 1943 studiował polonistykę na tajnymUniwersytecie Warszawskim[1][2]. Zajmował się pracą dorywczą: szklił okna, malował szyldy, pracował u węglarza na Czerniakowie, przyjmował telefonicznie zlecenia w Zakładach Sanitarnych. Współpracował z lewicowymi czasopismami, takimi jak „Droga” i „Płomienie”, publikując także w „Miesięczniku Literackim”, „Demokracie”, „Dniu Warszawskim” oraz „Werblach Wolności”[1].
Od lipca 1943 był sekcyjnym w II plutonie „Alek” 2. kompanii „Rudy” batalionu „Zośka” AK w stopniu starszego strzelca pod ps. „Krzysztof”, „Zieliński”[23]. Porzucił studia polonistyczne, aby poświęcić się konspiracji i poezji. Twierdził, że jeśli będzie mu to dane, to do nauki powróci. W mieszkaniu miał skrytkę na broń, w której trzymał Thompsona, dwa Steny, MP 40, granaty, materiały minerskie, a także podręczniki, mapy i prasę konspiracyjną. Uczestniczył w akcji wykolejenia pociągu niemieckiego (jadącego z frontu wschodniego do Berlina) na odcinku Tłuszcz – Urle (kryptonim „TU”) 27 kwietnia 1944[23]. Akcja ta spowodowała 26-godzinną przerwę w ruchu. Po ukończeniu turnusu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola” rozkazem jej komendanta, por. Eugeniusza Konopackiego „Gustawa”, z 25 maja 1944, otrzymał stopień starszego strzelca podchorążego rezerwy piechoty[1][36]. Rozkazem dowódcy 2. kompanii batalionu „Zośka” pchor. Andrzeja Romockiego „Morro”, z 1 lipca 1944, został zwolniony z funkcji „z powodu małej przydatności w warunkach polowych” z jednoczesną prośbą o objęcie „nieoficjalnego stanowiska szefa prasowego kompanii”[23]. Kilka dni później przeszedł do harcerskiego batalionu „Parasol” na stanowisko zastępcy dowódcy III plutonu 3. kompanii[23]. W „Parasolu” przyjął pseudonim „Krzyś”.
Rękopis wiersza Z głową na karabinieRękopis Krzysztofa Kamila Baczyńskiego zawierający odpis wiersza La flûte verteLouisa Codeta (1876-1914) i jego autorski przekład. Tę kompozycję 18-letni Baczyński wykonał w lipcu 1939 roku i podarował Ewie Winnickiej, córce właściciela pensjonatu Willa „Bajka” w Zakopanem, w którym spędzał wakacje.
Baczyński zaczął pisać wcześnie, pierwszy zachowany wiersz Wypadek przy pracy pochodzi z 1936[42]. Twórczość Baczyńskiego obejmowała szeroką tematykę – od impresjonistycznych obrazów polskiej przyrody, przez poetycki zachwyt nad światem, po wypełnione dramatyzmem i krwią obrazy wojny, które zaczęły dominować w jego poezji od 1941[1]. Dojrzały okres jego twórczości rozpoczyna wiersz Jesień 41 r.[43]. Baczyński tworzył wizje katastroficzne, pełne grozy i tragizmu, ukazując los pokolenia skazanego na zagładę[1]. Poruszał kwestie wyboru między piórem a karabinem oraz podejmował refleksje historiozoficzne i moralne[1]. Pisał również wiersze miłosne i erotyki, których muzą i adresatką była żona Barbara[1].
W okresie okupacji niemieckiej wydał 4 tomiki poezji: Zamknięty echem (lato 1940), Dwie miłości (jesień 1940), Wiersze wybrane (maj 1942), Arkusz poetycki Nr 1 (1944) i składkę Śpiew z pożogi (1944) oraz wiele utworów w prasie konspiracyjnej[23]. Jego wiersze pojawiły się także w antologiach poezji wydawanych konspiracyjnie: w Pieśni niepodległej (1942) i Słowie prawdziwym (1942)[44]. Baczyński był uznany za jednego z najwybitniejszych poetów czasów okupacji[23]. Jerzy Andrzejewski, jego przyjaciel, zadedykował mu tom opowiadań Noc[23]. Na wieść o wstąpieniu Baczyńskiego do oddziału dywersyjnego Stanisław Pigoń powiedział Kazimierzowi Wyce: „Cóż, należymy do narodu, którego losem jest strzelać do wroga z brylantów”[45], a Jerzy Zagórski wspomnienie o nim zatytułował Śmierć Słowackiego (1947)[23]. Tadeusz Gajcy twórczość Baczyńskiego określił mianem „poezji dostojnej”[46]. Od 1940 Krzysztof przyjaźnił się z poetą Jerzym Kamilem Weintraubem; dedykował mu wiersz Jesienny spacer poetów[47]. Weintraub, podobnie jak Wyka, należał do osób, z którymi Krzysztof rozmawiał o poezji[48].
Zachowało się ponad 500 wierszy, kilkanaście poematów i około 20 opowiadań. Najbardziej znane wiersze Baczyńskiego to: Elegia o... [chłopcu polskim], Mazowsze[50], Historia, Spojrzenie, Pragnienia, Ten czas, Pokolenie, Biała magia, Gdy broń dymiącą z dłoni wyjmę..., Polacy[51].
Zachowało się również kilkaset rysunków i grafik Baczyńskiego, jak na przykład ilustracje do poszczególnych wierszy, projekty okładek własnych tomików, kolekcja rysunków z psem Baczyńskiego, studium kocich łebków, rysunki o tematyce orientalnej, ekslibrisy. Są one również przechowywane Bibliotece Narodowej i dostępne w Bibliotece Polona.
Rękopisy, prace plastyczne oraz zbiór fotografii Krzysztofa Kamila Baczyńskiego i jego bliskich są również przechowywane w Muzeum Literatury w Warszawie[52].
Wiesław Budzyński, Miłość i śmierć Krzysztofa Kamila, Wydawnictwo „Słowo”, Warszawa 1992 ISBN 83-900182-1-7
Wiesław Budzyński, Śladami Baczyńskiego, Muzeum Historyczne m. st. Warszawy, Warszawa 2009 ISBN 978-83-88477-92-8
Wiesław Budzyński, Taniec z Baczyńskim: historia miłości Barbary i Krzysztofa Baczyńskich, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 2001 ISBN 83-7337-005-6
Wiesław Budzyński, Testament Krzysztofa Kamila, Wydawnictwo Twój Styl, Warszawa 1998 ISBN 83-7163-112-X
Wiesław Budzyński, Warszawa Baczyńskiego, Wydawnictwo „Noir sur Blanc”, Warszawa 2004 ISBN 83-7392-081-1
Piotr Klimczak, Krzysztof Kamil Baczyński, Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2022 ISBN 978-83-8229-481-1
Hanna Kryńska, „Rzeczy niepokój”: o twórczości Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, Instytut Literatury, Kraków 2021 ISBN 978-83-66359-39-0
Stanisław Stabro, Chwila bez imienia: o poezji Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, Kraków 2003 ISBN 83-242-0201-3
Agnieszka Zgrzywa, Poeta i baśń: rzecz o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2011 ISBN 978-83-7177-741-7
Żołnierz, poeta, czasu kurz...: wspomnienia o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim, pod red. Zbigniewa Wasilewskiego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1967
Ordery i odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski – (2018, postanowieniem prezydenta RP Andrzeja Dudy, pośmiertnie za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za osiągnięcia w działalności na rzecz rozwoju polskiej kultury)[68]
Od 1986 w holu Pałacu Blanka stoi popiersie Baczyńskiego autorstwa Ferdynanda Jarochy[84].
Tablica pamiątkowa zaprojektowana przez Tadeusza Łodzianę i Stanisława Słoninę, odsłonięta w 1989 na filarze bramy wjazdowej przy budynku przy ul. Hołówki 3 w Warszawie, w którym w latach 1936–1944 mieszkał Krzysztof Kamil Baczyński, i skąd wyszedł do powstania[81.2].
W 75. rocznicę urodzin poety, 22 stycznia 1996, Poczta Polska wyemitowała znaczek pocztowy o nominale 35 gr. Znaczek wydrukowano w technice offsetowej na papierze kredowym. Nakład wyniósł 1000000 egzemplarzy w dwóch wersjach. Autorem projektu znaczka był grafik Maciej Buszewicz. Na znaczku przedstawiony został fragment wiersza Niebo złote Ci otworzę... wraz z fragmentami biało-czerwonych kokardek. Znaczek pozostawał w obiegu do 31 grudnia 2003[86]. Z okazji 100. rocznicy urodzin Baczyńskiego 22 stycznia 2021 wyemitowano kolejny znaczek. Autorem projektu był Jarosław Ochendzan. Na znaczku znalazł się fragment rękopisu Wesela poety. Znaczek o nominale 4,10 zł wydrukowano w technice rotograwiury na papierze fluorescencyjnym. Wydano 5000000 sztuk. Z tej okazji poczta wydała również w limitowanej wersji kopertę FDC[87][88].
4 sierpnia 1999 odsłonięto tablicę pamiątkową na głazie ustawionym w latach 90. na dziedzińcu Pałacu Jabłonowskich, gdzie znajdował się grób powstańczy Baczyńskiego[89].
24 lipca 2009 Narodowy Bank Polski wyemitował monetę kolekcjonerską o nominale 10 zł upamiętniającą Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, wykonaną w srebrze z pierścieniem platerowanym złotem[90].
Od 2010 można zobaczyć portret Baczyńskiego, w formie muralu, w plenerowej Galerii Osobowości Kultury Warszawy XX wieku, znajdującej się na ścianach tunelu Trasy Łazienkowskiej przy Głównym Urzędzie Statystycznym[91].
W 2021 rękopiśmienny wybór wierszy pt. W żalu najczystszym, wykonany własnoręcznie przez poetę jako prezent ślubny dla żony Barbary, został wpisany na Polską Listę Krajową Programu UNESCO Pamięć Świata[94].
22 stycznia 2021 na ścianie budynku przy ulicy Solec 85 w Warszawie odsłonięto mural z okazji 100. rocznicy urodzin Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, zainspirowany fragmentem wiersza Spojrzenie[95].
Od 3 grudnia 2021 do 20 lutego 2022 w Bibliotece Publicznej m. st. Warszawy była prezentowana wystawa Wyje za mną ciemny, wielki czas. Krzysztof Kamil Baczyński (1921–1944)[96][97].
Od 2021 można obejrzeć internetową wystawę poświęconą Krzysztofowi Kamilowi Baczyńskiemu Na imię mi było Krzysztof… Baczyński w Muzeum Literatury, przygotowaną przez Muzeum Literatury w Warszawie[98].
2016 – Fabryka, „sierpień” – wiersze: Drzewa[105], Źródło, Bez imienia[106]
2019 – Barbara Figurniak, Mateusz Jarosz, Marcin Ogrodnik, Lipy szelest (17 utworów)[107]
2019 – Grzegorz Wilk i Marcin Nierubiec, Nie zapomnisz skał – utwór powstał z okazji 75. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego do poezji Krzysztofa Kamila Baczyńskiego[108]
2021 – Danuta Stenka i Piotr Fronczewski, Cienie nocne – piosenka powstała do słuchowiska Pora gniewu, radiowej adaptacji niedokończonego dramatu Krzysztofa Kamila Baczyńskiego[109]
2021 – Grzegorz Wilk i Marcin Nierubiec, Baczyński (13 utworów)[110]
Katarzyna Zyskowska-Ignaciak, Szklane ptaki: opowieść o miłościach Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, Znak Litera Nova, Kraków 2022 ISBN 978-83-240-8344-2
Uwagi
↑Według Jerzego Święcha Baczyński nie miał kontaktu z harcerzami „Pomarańczarni” w czasie nauki w gimnazjum[21].
↑Pośmiertnie wydano Śpiew z pożogi (1947), Utwory zebrane (1961), później ukazały się liczne wydania Utworów wybranych (m.in. 1964, 1973, 1982, 1986) i Poezji (m.in. 1977, 1981, 1986)[44] .
↑Miłosz pisze o rozdarciu, jakiego Krzysztof doświadczał w czasie wojny: „Konflikt, z którym jego wola musiała się uporać, jest pomijany. (...) Krzysztof był (...) po matce Żydem. (...) Musiał być doskonale świadomy, że miejsce jego w getcie, co narzucało niemożliwy do rozwiązania problem solidarności. (...) Czuł, że jego lud, z którym łączy go nie tylko krew, ale historia kilku millenniów, to żydowski lud w getcie. Niektóre wiersze świadczą o tym wyraźnie”.
↑Beata Lewicka: Stefania Baczyńska: nie tylko matka poety: opowieść anińska. Warszawa: Biblioteka Publiczna w Dzielnicy Wawer m.st. Warszawy, 2023, s. 12. ISBN 978-83-924833-3-5.
↑Zbigniew Baczyński. Ze wspomnień rodzinnych. „Poezja”. 1, s. 130, 1989. Warszawskie Wydawnictwo Prasowe RSW. ISSN0032-2237.
↑Zbigniew Wasilewski: Legenda Baczyńskiego. Warszawa: Agencja „Sukurs”, 1996, s. 98. ISBN 83-904529-0-1.
↑Edmund Semil: Ojciec i syn. W: Zbigniew Wasilewski (red.): Żołnierz, poeta, czasu kurz... wspomnienia o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1967, s. 25.
↑Zbigniew Wasilewski: Legenda Baczyńskiego. Warszawa: Agencja „Sukurs”, 1996, s. 98-99. ISBN 83-904529-0-1.
↑Stefan Kwiatkowski, Michał Wiland: Materiały biograficzne wychowanków Liceum i Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie. Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Liceum i Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie, wrzesień 1993, s. 13, 124.
↑Edmund Kujawski (red.), Witold Grabski (red.): „Pochodem idziemy...” Dzieje i legenda Szkoły im. Stefana Batorego w Warszawie. Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, 2003, s. 312. ISBN 83-06-02325-0.
↑Edmund Kujawski (red.), Witold Grabski (red.): „Pochodem idziemy...” Dzieje i legenda Szkoły im. Stefana Batorego w Warszawie. Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, 2003, s. 311. ISBN 83-06-02325-0.
↑ abcEdmund Kujawski (red.), Witold Grabski (red.): „Pochodem idziemy...” Dzieje i legenda Szkoły im. Stefana Batorego w Warszawie. Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, 2003, s. 212. ISBN 83-06-02325-0.
↑ abZbigniew Wasilewski: Legenda Baczyńskiego. Warszawa: Agencja „Sukurs”, 1996, s. 101. ISBN 83-904529-0-1.
↑Elżbieta Kotarska. Klasa Krzysztofa Kamila. „Ty i Ja”. 8 (124), s. 50, 1970. Krajowe Wydawnictwo Czasopism RSW „Prasa”.
↑PawełP.NareckiPawełP., Historia. 1939–1945 [online], Szczep 23 WDHIZ „Pomarańczarnia”, 2014 [zarchiwizowane z adresu 2018-08-13].
↑ abcdefghijklmnAndrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej : 1939-1944. T. 1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 33. ISBN 83-211-0739-7.
↑Ludwik Hass, Trockizm w Polsce (do 1945 r.), Oblicza lewicy. Losy idei i ludzi, Warszawa 1992, s. 208.
↑Karol Lubelczyk: „Emil”. W: Zbigniew Wasilewski (red.): Żołnierz, poeta, czasu kurz... wspomnienia o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1967, s. 95.
↑Zbigniew Wasilewski: Legenda Baczyńskiego. Warszawa: Agencja „Sukurs”, 1996, s. 100-101. ISBN 83-904529-0-1.
↑Zuzanna Chuweń: Wakacje. W: Zbigniew Wasilewski (red.): Żołnierz, poeta, czasu kurz... wspomnienia o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1967, s. 111-113.
↑Ewa Winnicka: W Zakopanem. W: Zbigniew Wasilewski (red.): Żołnierz, poeta, czasu kurz... wspomnienia o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1967, s. 115.
↑O Krzysztofie Baczyńskim. W: Hanna Mortkowicz-Olczakowa: Bunt wspomnień. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1961, s. 387.
↑Edmund Semil: Ojciec i syn. W: Zbigniew Wasilewski (red.): Żołnierz, poeta, czasu kurz... wspomnienia o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1967, s. 57-58.
↑ abZbigniew Wasilewski: Legenda Baczyńskiego. Warszawa: Agencja „Sukurs”, 1996, s. 79. ISBN 83-904529-0-1.
↑Baczyński Krzysztof Kamil. W: Jadwiga Czachowska (red.), Alicja Szałagan (red.): Współcześni polscy pisarze i badacze literatury: słownik biobibliograficzny. T. 1: A-B. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1994, s. 68-69. ISBN 83-02-05444-5.
↑Adam Piechowski: Losy spółdzielni mieszkaniowych w Warszawie w latach okupacji niemieckiej. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy, 1992, s. 131. ISBN 83-209-0837-X.
↑Wiesław Budzyński: Śladami Baczyńskiego. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2009, s. 81,97. ISBN 978-83-88477-92-8.
↑. Po latach jego późniejszy dowódca Juliusz Bogdan Deczkowski wspominał w rozmowie, jaką przeprowadził Maciej Szczepańczyk, że Baczyński bardzo niecelnie strzelał.
↑ abZbigniew Wasilewski: Legenda Baczyńskiego. Warszawa: Agencja „Sukurs”, 1996, s. 118. ISBN 83-904529-0-1.
↑Zbigniew Wasilewski: Legenda Baczyńskiego. Warszawa: Agencja „Sukurs”, 1996, s. 119. ISBN 83-904529-0-1.
↑Tadeusz Sobieraj: Orły Niepodległości. Cmentarz Wojskowy na Powązkach w Warszawie w setną rocznicę jego powstania (1912–2012). Ząbki: Apostolicum, 2012, s. 97. ISBN 978-83-7031-808-6.
↑Zbigniew Wasilewski: Legenda Baczyńskiego. Warszawa: Agencja „Sukurs”, 1996, s. 99. ISBN 83-904529-0-1.
↑Jerzy Święch: Wstęp. W: Krzysztof Kamil Baczyński: Wybór poezji. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2007, s. XLIII-XLIV. ISBN 978-83-04-04953-6.
↑Kazimierz Wyka: Wstęp. W: Krzysztof Kamil Baczyński: Utwory zebrane. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1961, s. LXIV.
↑Zbigniew Wasilewski: Legenda Baczyńskiego. Warszawa: Agencja „Sukurs”, 1996, s. 8. ISBN 83-904529-0-1.
↑Zbigniew Wasilewski: Legenda Baczyńskiego. Warszawa: Agencja „Sukurs”, 1996, s. 103-104. ISBN 83-904529-0-1.
↑Joanna Weintraub-Krzyżanowska: Dwaj Kamile. W: Zbigniew Wasilewski (red.): Żołnierz, poeta, czasu kurz... wspomnienia o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1967, s. 127-128.
↑Od wydawców. W: Krzysztof Kamil Baczyński: Utwory zebrane. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1961, s. 973, 974-977.
↑Krzysztof Burnatowicz (proj. i oprac. graf.), Małgorzata Kucza-Kuczyńska (red.), Janusz Odrowąż-Pieniążek (posłowie): Krzysztof Kamil Baczyński: wystawa. Warszawa: Muzeum Literatury, 1985.
↑Łukasz Bukowiecki: Baczyński w Warszawie. W: Krzysztof Kamil Baczyński, Ewelina Rąblowska (wybór wierszy), Janusz Górski (wybór ilustracji): Wyje za mną ciemny, wielki czas. Warszawa: Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy Biblioteka Główna Województwa Mazowieckiego, 2021, s. 84. ISBN 978-83-87407-69-8.
↑Łukasz Bukowiecki: Baczyński w Warszawie. W: Krzysztof Kamil Baczyński, Ewelina Rąblowska (wybór wierszy), Janusz Górski (wybór ilustracji): Wyje za mną ciemny, wielki czas. Warszawa: Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy Biblioteka Główna Województwa Mazowieckiego, 2021, s. 88. ISBN 978-83-87407-69-8.
↑Łukasz Bukowiecki: Baczyński w Warszawie. W: Krzysztof Kamil Baczyński, Ewelina Rąblowska (wybór wierszy), Janusz Górski (wybór ilustracji): Wyje za mną ciemny, wielki czas. Warszawa: Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy Biblioteka Główna Województwa Mazowieckiego, 2021, s. 80. ISBN 978-83-87407-69-8.
starszy strzelec podchorąży
