Linux Mint

Linux Mint

Logo programu
Interfejs użytkownika
Producent	Clem Lefebvre[1]
Architektura	AMD64
Pierwsze wydanie	27 sierpnia 2006; około 20 lat temu
Aktualna wersja	22.3 (13 stycznia 2026) [±]
Jądro	monolityczne
Środowisko pracy	Cinnamon, MATE, Xfce
Licencja	GNU General Public License
Typ pakietów	deb, flatpak
Wersja Live	dostępna
Poprzednik	22.2 “Zara”
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Linux Mint (zapis stylizowany: linuxmint) (wym. [ˈmɪnt]^[2]) – dystrybucja systemu GNU/Linux oparta głównie na Ubuntu (wraz z alternatywną wersją opartą na Debianie)^[1][3]. Jej grupą docelową są początkujący użytkownicy Linuxa^[1]. Premiera pierwszej wersji odbyła się w roku 2006.

Istnieje kilka wersji tego systemu, które są wydawane w różnych cyklach wydawniczych:

• Main Edition^[4] – jest to standardowa, oficjalna edycja Minta. Można ją uruchomić w trybie Live. Domyślne środowisko to Cinnamon (wcześniej GNOME), ale są też wersje zaopatrzone w Xfce lub MATE. Wersja Main wydawana jest na płyty DVD (ok. 4 GiB). Posiada pełne wsparcie multimediów oraz oprogramowanie o zamkniętym (m.in. chronionym patentami) kodzie (np. realplayer). Rozpowszechnianie tej wersji w krajach, gdzie to domyślnie instalowane oprogramowanie jest chronione patentami, może napotkać problemy. Wersja DVD zawiera dodatkowe oprogramowanie, takie jak Java, VLC media player, F-Spot, LibreOffice, Samba, tapety i dodatkowe czcionki ttf-dejavu.
• No codecs edition (dawne Universal Edition) – Wersja różniąca się od Main brakiem elementów dostępnych na niewolnej licencji, co za tym idzie może być ona dowolnie dystrybuowana w krajach, w których oprogramowanie zawarte w Main jest chronione patentami. (np. Stany Zjednoczone, Japonia)
• OEM – wersja przeznaczona dla producentów, którzy zaopatrują komputery w preinstalowany system Linux Mint.
• Linux Mint Debian Edition (LMDE) – nowa wersja Minta oparta całkowicie na Debianie i jego repozytorium. Według informacji twórców, ma dziedziczyć po Debianie takie cechy jak stabilność, szybkość i responsywność. Ponadto nie wymusza na użytkowniku instalowania nowszych wersji ani nawet upgrade’ów, wystarczy aktualizacja pakietów.
• Linux Mint Xfce – wersja z lekkim środowiskiem graficznym Xfce.
• Linux Mint MATE – wersja ze środowiskiem graficznym MATE.

Wszystkie wersje są dostępne na architekturę AMD64.

Domyślnym środowiskiem graficznym Minta w wersji Main jest Cinnamon (wcześniej GNOME), ale są też wersje oparte na środowiskach MATE i Xfce.

Domyślne środowiska graficzne w Linux Mint 17 LTS (2014) i LMDE 201403

	Cinnamon		MATE		KDE		Xfce		GNOME		LXDE		Fluxbox
	32-bit	64-bit	32-bit	64-bit	32-bit	64-bit	32-bit	64-bit	32-bit	64-bit	32-bit	64-bit	32-bit	64-bit
Linux Mint 17.1 LTS (Rebecca)									Inne wydanie		Inne wydanie		Inne wydanie
Linux Mint Debian Edition (LMDE)							Inne wydanie		Inne wydanie
Windows Installer	Inne wydanie		Inne wydanie		Inne wydanie		Inne wydanie

Do wersji 4.0 nowe wydania ukazywały się co dwa miesiące, jednak po wydaniu 4.0 wydłużono cykl wydawniczy^[5]. Linux Mint jest wydawany podobnie, jak Ubuntu – co sześć miesięcy, z tą różnicą, że miesiąc po dystrybucji-matce (maj-listopad). W Mincie nie wychodzą co miesiąc kolejne wersje testowe alpha/beta, które są jeszcze niestabilne. Każda wersja Minta nosi swoją nazwę kodową. Są to imiona żeńskie, idące w kolejności alfabetycznej (Barbara, Celena, Daryna, Elissa, Felicia, Gloria, Helena, Isadora, Julia, Katya, Lisa itd.). Każda nowa wersja Minta zawsze jest oparta na najnowszym Ubuntu (wydanie LTS). Twórcy Linux Mint już w lipcu 2024 roku zapowiedzieli przejście w przyszłości na repozytorium Debian testing. Od 17 wersji Minta zmieniono cykl wydawniczy który teraz będzie opierał się na wersji Ubuntu LTS, które jest wydawane co 2 lata.

Twórcy Linux Mint skupiają się na użyteczności dystrybucji na komputerze domowym oraz przyjaznym stosunku do użytkowników początkujących. Dlatego właśnie większość popularnych technologii, pomimo zamkniętego kodu i restrykcji związanych z prawem patentowym, działa po instalacji out-of-the-box. W wersji 8.1 o nazwie „Isadora” przywrócono na płycie specjalny program mint4win, pozwalający na zainstalowanie w pełni funkcjonalnego systemu z poziomu Windows tak, jakby instalowało się zwykłą aplikację. Podobny program posiada Ubuntu (WUBI) oraz Debian. Do szybkiej aktualizacji systemu oraz instalowania nowego oprogramowania Linux Mint wykorzystuje znany z Debiana system zarządzania pakietami APT.

Mint nie jest forkiem Ubuntu. Różni się kilkoma niestandardowymi rozwiązaniami:

• mintMenu – rozbudowane menu dla środowiska graficznego GNOME, przypomina w wyglądzie i funkcjonowaniu menu z Windows Vista, Pozwala w pełni dostosować tekst, ikony i kolor menu.
• mintDesktop – narzędzie służące do konfiguracji środowiska GNOME. Pozwala m.in. na zmianę ikon wyświetlanych na pulpicie czy efektów graficznych.
• mintWifi – narzędzie umożliwiające łatwą instalację sterowników i konfigurację bezprzewodowych kart sieciowych Wi-Fi
• mintBackup – narzędzie pozwalające na tworzenie kopii zapasowych plików użytkownika
• mintInstall – menedżer oprogramowania, pozwalający na instalację programów z repozytorium systemowego, aplikacja zawiera ranking z ocenami programu oraz recenzje dodawane przez użytkowników
• mintUpdate – aplikacja służąca to aktualizacji systemu operacyjnego, zawiera klasyfikację ważności aktualizacji
• mintUpload – narzędzie pozwalające na wysyłanie plików na serwery za pomocą protokołu FTP (+HTP)^{[potrzebny przypis]}.

Wymagania systemowe dla instalacji Linux Mint 21.3^[6]:

• procesor klasy x64 ze wsparciem dla PAE
• 2 GB pamięci RAM (zalecane 4 GB)
• 20 GB przestrzeni dyskowej (zalecane 100 GB)
• Monitor z rozdzielczością 1024×768
• port USB lub napęd DVD

Legenda:

• Oficjalna witryna (ang.)
• Linux Mint w serwisie DistroWatch (ang.)
• Platforma wymiany informacji z użytkownikami (ang.)
• Polskie forum Linux Mint