SID (ang. Sound Interface Device) – jednoukładowy, 3-głosowy syntezator muzyczny.[1]
Został on zaprojektowany przez Roberta "Boba" Yannesa[2] na początku lat osiemdziesiątych i był produkowany przez MOS Technology. Układ był generatorem dźwięku w ośmiobitowych komputerach marki Commodore: Commodore CBM-II, Commodore 64, Commodore 128.
Możliwości układu SID zrewolucjonizowały podejście twórców oprogramowania do tworzenia oprawy dźwiękowej (głównie) gier. Brzmienie generowane przez układ SID było jednym z powodów, dla których Commodore 64 stał się najlepiej sprzedawanym ośmiobitowym komputerem domowym w historii.
Między innymi (w anglojęzycznej wersji tego artykułu jest pełniejsza lista):
Struktura układu SID umożliwia wzajemną synchronizację oscylatorów oraz tzw. modulację kołową (ang. ring modulation). Ponadto układ posiada wejście dla zewnętrznych sygnałów audio, które można przepuścić przez filtry układu i ostatecznie zmiksować z sygnałami wewnętrznych generatorów.
Istnieją dwie główne wersje układu SID – 6581 ("stary")[1] i 8580 ("nowy"). Pierwszy typ produkowany był do roku 1990, nowy – od 1987 do 1992. Między obiema wersjami są pewne istotne różnice wpływające na jakość generowanego dźwięku.
W wersji 8580 dodano możliwość wykonywania logicznego AND między falami (łączenia ich), zmieniono zachowanie filtra oraz wyeliminowano drobne usterki. "Nowy" SID jest bardziej zbliżony do pierwotnej specyfikacji niż jego poprzednik.
Układ SID jest uznawany za przełomowy w dziedzinie generacji dźwięku w komputerach osobistych[2].
