| |
| Data i miejsce urodzenia |
25 maja 1891 |
|---|---|
| Data śmierci |
5 lipca 1929 |
| Miejsce spoczynku | |
| Alma Mater | |
| Rodzice | |
Mieczysław Świerz (ur. 25 maja 1891 w Krakowie, zm. 5 lipca 1929 w Tatrach) – polski wspinacz i nauczyciel, jeden z najbardziej aktywnych taterników lat 20. XX wieku, syn Zofii i Leopolda Świerzów. Brat Tadeusza i Stanisława.
Studiował polonistykę, uzyskał doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim. Z zawodu był nauczycielem, z zamiłowania historykiem literatury polskiej. W latach 1915–1918 służył w armii austriackiej, a w 1918–1921 w Wojsku Polskim. W okresie 1919–1921 jako instruktor taternictwa i referent oświatowy pełnił służbę w Kompanii Wysokogórskiej, a następnie w wojskowej Szkole Wysokogórskiej, których dowódcą był por. Władysław Ziętkiewicz. Od sierpnia do grudnia 1920 r. pełnił w Tatrach służbę „pluton wysokogórski”, pod dowództwem ppor. M. Świerza. Jego żołnierze patrolowali granicę w rejonie Łysej Polany i Molkówki[1].
Aktywny członek Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, prezes jego Sekcji Turystycznej. Twierdził, że taternictwo polskie musi wyjść z Tatr w góry wyższe i trudniejsze. Dokonał prawie stu pierwszych przejść, m.in. wschodnią ścianą Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego. Udało mu się wejść na szczyty uważane podówczas za bardzo trudne do zdobycia. W 1911 dokonał pierwszego wejścia od strony zachodniej na Zamarłą Turnię (wraz z nim Janusz Chmielowski i Zdzisław Kleszczyński)[2]. Był na prawie wszystkich ważniejszych szczytach i turniach tatrzańskich, zdobywanych niekiedy najtrudniejszymi drogami. Wspinał się także w Alpach. Uprawiał narciarstwo wysokogórskie[1].
W latach 1913–1928 redagował „Taternika”, organ polskiego środowiska wspinaczkowego. Ogłosił prawie 200 prac, artykułów oraz opisów z dziedziny taternictwa, alpinizmu, turystyki górskiej, narciarstwa, ochrony przyrody i innych spraw dotyczących Tatr. Był współautorem (wraz z Januszem Chmielowskim) przełomowego, czterotomowego przewodnika wspinaczkowego Tatry Wysokie (1925)[1].
Zginął w 38. roku życia w trakcie próby powtórzenia drogi Stanisławskiego na zachodniej ścianie Kościelca. Sizalowa lina pękła i nie powstrzymała upadku do podstawy komina, zwanego obecnie Kominem Świerza. Został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem (kw. M4-A-1)[3].
Stanisław Nędza-Kubiniec poświęcił mu zwrotkę w swoim wierszu pt. „Psalm o świętych góralskich”:[4]
Sławna zerwa Kościelcowa,
smutna profesorska głowa,
Świerz Mieczysław spadł ze ściany.
Była w Tatrach wielka cisza,
wiatr na grani się kołysał.
Za świętego też uznany.
Przewodnickim jest patronem,
chwałę jego głoszą dzwonem.
|
