
Mutacja (łac. mutatio – zmiana)[1] – nagłe, skokowe zmiany materiału genetycznego komórki[2]. Termin wprowadzony po raz pierwszy przez biologa Hugo de Vriesa na przełomie XIX i XX wieku, oznaczający zmianę zapisu informacji genetycznej i stanowiący pierwotne źródło zmienności genetycznej organizmów. Gdy mutacje zajdą w komórkach rozrodczych i powstanie z nich potomstwo, to są dziedziczone, co prowadzi do ewolucji biologicznej. Bez mutacji ewolucja biologiczna byłaby niemożliwa.

Mutacje powstają losowo podczas replikacji DNA lub w trakcie naprawy DNA. Odmienną klasą mutacji są zmiany wywołane transpozycją (tzw. „skaczące geny”), w których fragment DNA o długości od kilkuset do kilku tysięcy nukleotydów zmienia swoje położenie w genomie. Tego typu mutacje są stosunkowo częste u niektórych roślin (np. kukurydza) oraz zwierząt (np. muszka owocowa).
Mutacje zachodzą też podczas replikacji RNA, i to częściej niż w DNA, gdyż enzymy replikujące RNA (RNA-polimerazy) nie mają mechanizmów korekcyjnych typu proof-reading albo są one mniej skuteczne niż w replikacji DNA; w rezultacie błędy kopiowania nukleotydów zdarzają się częściej, co prowadzi np. do wysokiej zmienności genetycznej wirusów RNA.
Mutacje zachodzą też w wyniku działania na genom czynników mutagennych (mutagenów), takich jak promieniowanie UV oraz różne związki chemiczne.
Zarówno spontaniczny, jak i wywołany przez mutageny proces powstawania mutacji w materiale genetycznym nazywa się mutagenezą.
Do zmiany pierwotnego materiału genetycznego dochodzi także podczas poziomego transferu genów, zakażenia wirusowego, crossing-overingu (tj. spontanicznej wymiany fragmentów genów w tym samym genomie) czy w wyniku modyfikacji genomu metodami inżynierii genetycznej, jednak nie uznaje się takich procesów za mutacje.

– zachodzą w obrębie jednego genu
| Nazwa | Informacja |
|---|---|
| Substytucja albo mutacja punktowa | Zastępowanie jednej zasady azotowej inną zasadą. |
| Delecja | Wypadnięcie jednej lub kilku par nukleotydów. |
| Insercja | Wstawienie jednej lub kilku par nukleotydów. |
Aberracje chromosomowe – obejmują znaczne ich fragmenty; są to mutacje chromosomowe sensu stricto[3].
| Nazwa | Informacja |
|---|---|
| Deficjencja | Utrata fragmentu chromosomu. |
| Duplikacja | Podwojenie fragmentu chromosomu. |
| Inwersja | Obrócenie fragmentu chromosomu o 180 stopni. |
| Translokacja | Fragment chromosomu zostaje przeniesiony na inny,
niehomologiczny chromosom. |
| Chromosomy | Złączenie się końców chromosomów w pętlę. |
| Izochromosomy | Jedno ramię chromosomu podwojone (zduplikowane), drugiego brak. |
– tzw. mutacje genomowe.
| Nazwa | Informacja |
|---|---|
| Aneuploidia | Zmiana pojedynczych liczb chromosomów. |
| Nullisomia | Brak którejś pary chromosomów; skutki na ogół letalne. |
| Monosomia | Wypad jednego chromosomu (2n-1) – np. zespół Turnera. |
| Trisomia | Dodanie o jeden chromosom za dużo (2n+1) – np. zespół Downa. |
| Polieuploidia, m.in. | Zwielokrotnienie garnituru chromosomowego np. 3n, 4n, 5n |
| Fuzja | Połączenie się dwóch chromosomów w jeden, skutki na ogół letalne. |
| Alloploidalność | Połączenie się genomów różnych gatunków, krzyżówki
międzygatunkowe. |

Ze względu na fenotypowy efekt (z punktu widzenia określonej cechy) wyróżnia się mutacje:

Mutacje mogą być niekorzystne, obojętne lub korzystne dla organizmu, w zależności od warunków środowiskowych. Na przykład u potomstwa motyla mutacja może zmienić kolor skrzydeł, co sprawi, że będzie trudniejsze albo łatwiejsze do zauważenia przez drapieżniki. Jeśli zmiana jest korzystna, zwiększa szanse przeżycia osobnika i przekazania tej mutacji potomkom, co może prowadzić do jej upowszechnienia w populacji. Przykładem mutacji korzystnej w określonym środowisku jest anemia sierpowata – heterozygoty mają pewną ochronę przed malarią, co daje przewagę w regionach, gdzie choroba jest powszechna.”

Ze względu na możliwość dziedziczenia wyróżnia się:
Osobnym procesem jest proces degradacji DNA, który występuje po śmierci organizmu. Zmian tych nie nazywa się mutacjami, gdy zmiany DNA są gwałtowne i obejmujące znaczną jego część. Jedynie w szczególnie sprzyjających warunkach środowiskowych tempo degradacji DNA może być na tyle wolne, że jest możliwy odczyt zawartej w nim informacji genetycznej nawet po upływie tysięcy lat (por. antyczny DNA).