PDF/A (archiwalny PDF) – format pliku służący długoterminowej archiwizacji danych elektronicznych. Zainicjowany przez Adobe Systems w PDF Reference Version 1.4, w piątej wersji Adobe Acrobat.
1 października 2005 Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna przyjęła go jako standard pod numerem ISO 19005, publikując go pod nazwą: ang. Document Management – Electronic document file format for long term preservation – Part 1: Use of PDF 1.4 (PDF/A-1), pol. dosł. Zarządzanie dokumentami – Format plików dokumentów elektronicznych do długoterminowego przechowywania – Część 1: Użytkowanie PDF 1.4 (PDF/A-1).
W standardzie ISO 19005-1 i kolejnych, zawarto treści sugerujące archiwizację z zachowaniem struktury pliku w taki sposób, by pomimo wciąż dynamicznie następującego rozwoju w dziedzinie dokumentów elektronicznych bazujących na standardach PDF, możliwe było odtworzenie niezmienionej z czasem struktury dokumentu, tj. kolorystyki, układu graficznego, rozmiarów etc. Ma być to możliwe przez całkowite zawarcie wszystkich informacji o użytych elementach w dokumencie w pliku tegoż dokumentu – np. przez osadzenie wszelkich jego elementów – tekstu, czcionek, grafik wektorowych, rysunków rastrowych, przypisów i komentarzy itp.
| Skrót | Podtytuł | Opublikowany | Standard | Na podstawie |
|---|---|---|---|---|
| PDF/A-1 | Part 1: Use of PDF 1.4 (PDF/A-1) | październik 2005 | ISO 19005-1 | PDF 1.4 (ISO 19005-1:2005)[1] |
| PDF/A-2 | Part 2: Use of ISO 32000-1 (PDF/A-2) | lipiec 2011 | ISO 19005-2 | PDF 1.7 (ISO 32000-1:2008)[2] |
| PDF/A-3 | Part 3: Use of ISO 32000-1 with support for embedded files (PDF/A-3) | październik 2012 | ISO 19005-3 | PDF 1.7 (ISO 32000-1:2008) |
| PDF/A-4 | Part 4: Use of ISO 32000-2 (PDF/A-4) | listopad 2020 | ISO 19005-4 | PDF 2.0 (ISO 32000-2:2020) |
Pierwsza część normy została opublikowana 28 września 2005 roku i określa dwa poziomy zgodności dla plików PDF[5][6]:
Poziom B wymaga jedynie zachowania standardów niezbędnych do wiernego odwzorowania wyglądu wizualnego dokumentu, natomiast poziom A obejmuje wszystkie wymagania poziomu B oraz dodatkowe funkcje mające na celu poprawę dostępności cyfrowej dokumentu.
Dodatkowe wymagania poziomu A obejmują:
Poziom A został opracowany w celu zwiększenia dostępności dokumentów dla osób z niepełnosprawnościami, umożliwiając oprogramowaniu wspomagającemu, takim jak czytnik ekranu, dokładniejsze odczytywanie i interpretowanie treści pliku[6]. Późniejszy standard PDF/UA został opracowany, aby wyeliminować niektóre niedoskonałości PDF/A, zastępując ogólne wytyczne bardziej szczegółowymi specyfikacjami technicznymi[7].
Druga część normy została opublikowana 20 czerwca 2011 roku i obejmuje nowe funkcje wprowadzone w wersjach 1.5, 1.6 oraz 1.7 specyfikacji PDF[8]. Pliki zgodne z PDF/A-1 nie muszą być zgodne z PDF/A-2 i odwrotnie.
PDF/A-2 opiera się na formacie PDF 1.7 (ISO 32000-1), a nie PDF 1.4, i wprowadza kilka nowych funkcji:
Druga część definiuje trzy poziomy zgodności. PDF/A-2a i PDF/A-2b odpowiadają poziomom A i B z PDF/A-1. Nowy poziom PDF/A-2u odpowiada poziomowi B z dodatkowym wymaganiem, aby cały tekst w dokumencie posiadał mapowanie Unicode[6][10].
Trzecia część normy została opublikowana 15 października 2012 roku i różni się od PDF/A-2 tylko jednym aspektem – umożliwia osadzanie dowolnych formatów plików (takich jak XML, CSV, CAD, dokumenty tekstowe, arkusze kalkulacyjne itp.) w dokumentach zgodnych z PDF/A[11][12].
Czwarta część normy, oparta na formacie PDF 2.0, została opublikowana pod koniec 2020 roku[13].
PDF/A-4 definiuje dwa dodatkowe poziomy zgodności:
PDF/A-4e zastępuje PDF/E jako format archiwizacji dokumentów inżynieryjnych opartych na PDF 2.0.
