Pandareos

Pandareos (stgr. Πανδάρεος) – postać z mitologii greckiej.

Jego postać wzmiankowana jest po raz pierwszy w Odysei, pełniejsze wersje mitu pochodzą jednak dopiero od późniejszych autorów i często różnią się między sobą^[1][2]. Pandareos mieszkał w Milecie, był synem wieszczka Meropsa^[1][2][3]. Ze świątyni Zeusa na Krecie ukradł złotego psa, który kiedyś pilnował kozy Almatei^[1][2][3][4]. Uprowadziwszy go, zaprowadził go na górę Sipylos w Lidii i oddał pod opiekę Tantala^[1][2]. Kiedy wysłany przez Zeusa Hermes zażądał zwrotu psa, Tantal zaczął kłamać, że zwierzęcia nigdy nie widział^[1][2]. W karze za kradzież bogowie pogrzebali Tantala pod górą Sipylos, a Pandareosa zamienili w skałę^[1][2][3][4]. Według innej wersji mitu przestraszony Pandareos uciekł wraz z żoną Harmotoe do Aten, a stamtąd na Sycylię, jednak tam w końcu obydwoje dopadła sprawiedliwość wymierzona przez Zeusa^[1][2][3].

Osieroconymi córkami Pandareosa miały zaopiekować się zdjęte litością boginie: Afrodyta, Hera, Artemida i Atena^[1][3][4]. Dziewczyny zostały później porwane przez harpie i zabrane do podziemia, gdzie zostały oddane w niewolę eryniom^[1][3][4]. Tragicznego losu uniknęła tylko jedna, Aedon, która została później żoną Zetosa^[4].