| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Pełne imię i nazwisko |
Paul Emerson Carlyle Ince | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
21 października 1967 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska[a] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Paul Emerson Carlyle Ince (ur. 21 października 1967 w Ilford) – angielski piłkarz i występujący na pozycji pomocnika, później trener. Jest ojcem Toma Ince’a – piłkarza Huddersfield.
Swoją profesjonalną karierę zaczynał w West Ham United. Następnie przeszedł do Manchesteru United, gdzie stał się jednym z najbardziej wartościowych pomocników w Europie, dopóki nie pokłócił się z menedżerem Alexem Fergusonem. W 1995 za 7 milionów funtów został sprzedany do Interu Mediolan, gdzie spędził 2 lata. Do Anglii powrócił jako piłkarz Liverpool FC, w barwach którego grał przez dwa sezony, zanim przeszedł do Middlesbrough. Ince opuścił Middlesbrough w 2002, aby przemyśleć swoją piłkarską przyszłość. Ostatecznie w tym samym roku zdecydował się na grę w Wolverhampton Wanderers.
W 2006 roku rozstał się jednak z zespołem i podpisał roczny kontrakt z Swindon Town[1], gdzie był jednocześnie trenerem. 23 października przeniósł się do Macclesfield[2]. W 2007 roku został trenerem drużyny Milton Keynes Dons[3]. 22 czerwca został trenerem Blackburn Rovers F.C. Na tym stanowisku zastąpił Marka Hughesa, który objął inny angielski klub – Manchester City F.C. 16 grudnia został zwolniony z tego stanowiska z powodu słabych wyników klubu[4]. 3 lipca 2009 roku powrócił na stanowisko trenera występującego w angielskiej trzeciej lidze MK Dons[5]. Zespół ten prowadził do kwietnia 2010 roku, kiedy to zrezygnował ze stanowiska[6]. 28 października został trenerem Notts County[7].
18 lutego 2013 został trenerem Blackpool. Zadebiutował w klubie 20 lutego przegrywając z Leeds (2:0)[8]. Na pierwsze zwycięstwo musiał czekać do 9 marca pokonując Watford 2:1 na Vicarage Road[9]. Pod wodzą Ince'a Blackpool zaliczyło najlepszy start w historii klubu w sezonie ligowym. Zwycięstwo nad AFC Bournemouth (1:2)[10] 14 września 2013 r. dało im 16 punktów na 18 możliwych, z pięcioma zwycięstwami i jednym remisem w pierwszych sześciu meczach. Opuścił klub 21 stycznia 2014 r., po niecałym roku pracy, stając się czwartym najkrócej pełniącym tę funkcję menedżerem w historii klubu (40 meczów ligowych). Pod jego kierownictwem zespół wygrał 12 z 42 meczów i nie odniosło zwycięstwa od 30 listopada 2013 r[11].
Dołączył do Reading jako tymczasowy menedżer 20 lutego 2022 r., w związku z problemami klubu w lidze[12][13]. W pierwszych 11 meczach odniósł cztery zwycięstwa, w tym nad walczącym o awans Blackburn Rovers[14] i trzy remisy, co pomogło ustabilizować obronę i uniknąć natychmiastowego spadku. 16 maja 2022 został ogłoszony przez klub, trenerem na przyszły sezon[15]. 11 kwietnia 2023 roku został zwolniony z Reading. W tym czasie klub zajmował 22 miejsce w Championship i nie wygrało żadnego z ośmiu poprzednich meczów[16][17].
Wystąpił w 53 meczach w reprezentacji Anglii w barwach której grał m.in. na Mistrzostwach Europy 1996, Mistrzostwach Świata 1998 i Mistrzostwach Europy 2000. Debiutował w reprezentacji we wrześniu 1992 w meczu z Hiszpanią. Był pierwszym czarnoskórym kapitanem reprezentacji Anglii.
