Piercing [wym. pir-sing][1] (ang. pierce [pɪəs], starofr. percier, łac. pertundere, pertusus – „przebijać”, „przekłuwać”) – forma modyfikacji ciała polegająca na nakłuwaniu lub przecinaniu części ciała człowieka w celu utworzenia otworu, w którym można nosić biżuterię (zazwyczaj kolczyk) lub implant[1][2][3].
Przekłuwanie ciała trwa z reguły około dwóch minut, przy czym samo przekłucie skóry zajmuje zaledwie kilka sekund. Do wykonania zabiegu używa się specjalnych szczypiec do podtrzymywania fałdów skórnych (z reguły wcześniej wysterylizowanych w autoklawie) oraz igły wenflonowej bądź specjalnej igły iniekcyjnej. Gdy piercer ustali z klientem dokładne miejsce przekłucia, chwyta je szczypcami, następnie przebija igłą, do której (lub do jej plastikowej obwódki w przypadku wenflonu) po przekłuciu wprowadza bezpośrednio kolczyk.
Do wykonywania przekłuć zaleca się nieużywanie pistoletu. Z powodu obecności plastikowych części nie jest możliwa jego sterylizacja, a kolczyki stosowane do przekłuwania są wykonywane ze stali chirurgicznej, która może uczulać. Ponadto nie są one ostro zakończone, więc podczas przebijania rozrywają tkankę.
W XIII wieku Kościół katolicki zabronił kolczykowania ciała w związku z dogmatem, według którego człowiek jest stworzony na obraz Boga, a zatem nikt nie ma prawa ingerować w ten obraz. Po wprowadzeniu powszechnego zakazu uszy oraz inne części ciała kolczykowali sobie jedynie piraci, złodzieje oraz przedstawiciele niższych klas społecznych[4].
Piercing ten zwykle nie przechodzi dokładnie przez pępek, lecz przez płat skóry znajdujący się nad nim lub pod nim[5]. Piercing bezpośrednio przez pępek jest możliwy wyłącznie wtedy, gdy osoba ma pępek wystający, tzw. outie[6]. Piercing ten rozpowszechnił się szczególnie wśród młodych kobiet.
Jest to jedno z najwolniej gojących się przekłuć; proces ten może trwać nawet rok[5]. Powodem jest małe ukrwienie tego obszaru ciała. Najczęściej stosowaną biżuterią są bananki.
Piercing sutków może być wykonywany zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Przebicie wykonuje się zwykle poziomo lub pionowo. Czas gojenia wynosi zazwyczaj od 2 do 4 miesięcy. Biżuterią najczęściej stosowaną w tego rodzaju piercingu są kółka, podkowy, sztangi oraz tzw. Nipple shield. Piercing ten, oprócz walorów estetycznych, może mieć także znaczenie funkcjonalne, gdyż sutki należą do stref erogennych. Osoby z tym piercingiem twierdzą, że zwiększa on ich czułość[7].
Piercing ten nie przeszkadza w karmieniu piersią, jednak nie zaleca się karmienia z założoną biżuterią[7].
Piercing powierzchniowy wykonuje się w dowolnym miejscu na skórze, bez przebijania żadnych konkretnych tworów. Nie pełni on żadnej innej funkcji poza estetyczną. Większość piercingów na skórze jest szybko odrzucana przez organizm, toteż większość takich przebić nigdy się nie goi. Z tego względu piercing powierzchniowy ma w większości przypadków charakter tymczasowy[8]. Istnieje jednak terminologia dotycząca niektórych szczególnych miejsc często poddawanych przekłuwaniu:
Jest to podtyp piercingu powierzchniowego. Modyfikacja ta charakteryzuje się kolczykami umieszczonymi parami wzdłuż kręgosłupa i połączonymi wstążką, co wyglądem przypomina gorset. Jest silnie powiązana z BDSM. Ze względu na bardzo duże prawdopodobieństwo zahaczania ubraniem o kolczyki, co prowadzi do migracji, jest to modyfikacja tymczasowa.
Piercing ten obejmuje błoniastą skórę pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym. Goi się powoli, od 6 miesięcy do roku. W tym czasie należy zachować higienę okolicy przekłucia. Ze względu na swoje położenie jest trudny do utrzymania.
Z medycznego punktu widzenia kolczykowanie ciała jest równoznaczne z jego okaleczaniem. Przekłucie, w którym umieszczono kolczyk, stanowi otwartą ranę, której gojenie jest długotrwałe. Z tego powodu w piercingu nie używa się biżuterii wykonanej ze srebra lub złota, jako metali niekorzystnie wpływających na proces gojenia. Do świeżych przekłuć używa się tytanu G23, bioplastu i PTFE. Są to materiały hipoalergiczne, pozbawione niklu (który najczęściej jest przyczyną uczuleń) oraz biozgodne. Przekłucie powinno być wykonane w warunkach sterylnych przez osobę wykwalifikowaną (nazywaną piercerem), aby zminimalizować ryzyko zakażenia np. gronkowcem lub wirusem zapalenia wątroby typu C, wirusem zapalenia wątroby typu B oraz wirusem HIV.
Piercing wykonywany w jamie ustnej zwiększa ryzyko urazów w uzębieniu, a także licznych ubytków próchnicowych[potrzebny przypis].
Czas gojenia zależy od miejsca przekłucia oraz indywidualnych cech organizmu. W pierwszej fazie gojenia normalne jest odczuwanie dyskomfortu, lekkiego bólu, swędzenia i pieczenia. Często wydziela się także płyn zawierający limfę, który po zaschnięciu tworzy suche strupki na biżuterii. Czas gojenia najczęściej przekłuwanych części ciała:
Do najczęstszych powikłań związanych z noszeniem kolczyków zalicza się[9]:
Wśród dzisiejszego społeczeństwa tradycyjne kolczyki są codziennym elementem u ludzi, którzy przekłuli sobie wcześniej płatki uszu. Niemniej przekłute uszy stanowią pewne ryzyko zdrowotne, w miejscu przekłucia może bowiem dojść do infekcji lub rozerwania płatka ucha w razie nieumyślnego zaczepienia kolczyka o inny przedmiot.
(ang. Pierced earrings are commonplace in today’s society for people who have pierced ears. Pierced ears, however, present some health hazards including infection and tearing of the earlobe if the earring should be accidentally snagged.)
Zarejestrowano zależność pomiędzy wczesnym przekłuwaniem uszu u dziewczynek a późniejszym rozwojem alergii[11][12][13].
Według prof. Ewy Czarnobilskiej, kierowniczki zespołu prowadzącego badania, główną przyczyną występowania odczynu alergicznego, wskazywaną przez alergologów, jest obecność niklu jako składnika stopów używanych do produkcji kolczyków – przy czym nieistotny jest deklarowany przez producenta rodzaj metalu, z jakiego wykonana jest biżuteria, gdyż nikiel jest składnikiem standardowym[a][12][13].
Objawy alergii widoczne są w postaci wyprysków skórnych. Objaw ten jest często tłumaczony alergią pokarmową (np. na mleko), tymczasem przyczyna leży w kontakcie kolczyka (jonów niklu) z układem immunologicznym[12][13].
Istotne jest, że zaprzestanie noszenia kolczyków przez dziecko nie skutkuje zniknięciem objawów alergii. Układ immunologiczny zapamiętuje obecność jonów niklowych, które przez pewien okres życia występowały we krwi i limfie człowieka. Mimo zaprzestania noszenia kolczyków u dziecka może występować reakcja alergiczna na[12][13]:
W świetle badań alergologicznych przeprowadzonych na próbie 428 uczniów w wieku 7–8 i 16–17 lat stwierdzono, że[12][13]:
Innymi objawami alergii na nikiel są[12][13]:
