Członkowie Stałego Trybunału Arbitrażowego | |
| Język roboczy |
Angielski oraz Francuski (arbitraż może być przeprowadzony w dowolnym języku) |
|---|---|
| Siedziba |
Pałac Pokoju w Hadze; Carnegieplein 2, 2517 KJ Den Haag |
| Członkowie |
128 |
| Sekretarz Generalny |
Marcin Czepelak |
| Utworzenie |
1899 |
| Rozwiązanie |
- |
| Strona internetowa | |


Stały Trybunał Arbitrażowy, Stały Trybunał Rozjemczy, Stały Sąd Rozjemczy (STA) (fr. Cour permanente d’arbitrage, ang. Permanent Court of Arbitration) międzynarodowa organizacja arbitrażowa, powołana na mocy ustaleń konferencji w Hadze w 1899 (I konwencja haska z 1899)[1]. Konwencja została zrewidowana I konwencją haską z 1907[a]. Trybunał rozpoczął działalność w 1902 i rozpatrzył około 20 spraw, niemal wszystkie przed I wojną światową. Później jego rolę faktycznie przejął Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej, a po II wojnie światowej Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości[b]. Wznowienie rozjemczej działalności Trybunału Rozjemczego nastąpiło w 1998[2].
W przeciwieństwie do sądu w tradycyjnym znaczeniu tego słowa, STA zapewnia wsparcie administracyjne w międzynarodowych postępowaniach arbitrażowych. Działalność STA nie ogranicza się jedynie do rozwiązywania sporów między państwami. Funkcje arbitrażowe Trybunału rozciągają się na postępowania, których stronami są również różne kombinacje podmiotów państwowych, organizacji międzynarodowych oraz stron prywatnych.
Katalog spraw, którymi zajmuje się Stały Trybunał Arbitrażowy, nie jest zamknięty. Działalność arbitrażowa STA obejmuje szeroką gamę zagadnień, poczynając od kwestii dotyczących granic terytorialnych i morskich, poprzez prawa człowieka, a kończąc na kwestiach inwestycji międzynarodowych oraz handlu międzynarodowego[3].
Ze względu na swą naturę Stały Trybunał Arbitrażowy korzysta z szerokiej gamy różnych sposobów rozwiązywania sporów międzynarodowych. Oprócz klasycznego mechanizmu arbitrażu strony mogą skorzystać z innych dostępnych mechanizmów rozwiązywania sporów, takich jak mediacje, koncyliacje czy komisje badań. Elastyczność postępowań prowadzonych przed STA stanowi dla wielu podmiotów jeden z kluczowych czynników przy wyborze instytucji właściwej do rozwiązania wynikłego sporu[4].
W ostatnich latach odczuwalnie wzrosła rola Stałego Trybunału Arbitrażowego na arenie międzynarodowego rozwiązywania sporów. Według danych prezentowanych przez STA liczba spraw rozpoznawanych przez Trybunał w 2026 roku przekroczyła 200. Obejmowały one m.in. międzypaństwowe postępowania arbitrażowe oraz postępowania arbitrażowe wynikające z dwustronnych lub wielostronnych umów inwestycyjnych[5].
Organizacja Stałego Trybunału Arbitrażowego opiera się na trzech elementach: Radzie Administracyjnej, Biurze Międzynarodowym oraz Członkach Stałego Trybunału Arbitrażowego.
Najwyższym organem PCA jest Rada Administracyjna (Administrative Council), w skład której wchodzą przedstawiciele dyplomatyczni wszystkich państw-stron Konwencji haskich akredytowani w Hadze. Przewodniczącym Rady jest z urzędu minister spraw zagranicznych Królestwa Niderlandów. Od roku 2019, w razie nieobecności Przewodniczącego Rady, jego obowiązki pełni Przewodniczący Rotacyjny. Jest on wybierany spośród przedstawicieli dyplomatycznych państw-stron na dwuletnią kadencję. Obecnie funkcję tę sprawuje Juraj Podhorský - ambasador Słowacji w Królestwie Niderlandów.
Do zadań Rady Administracyjnej należy m.in. uchwalanie budżetu STA, wybór Sekretarza Generalnego oraz nadzór nad działalnością Trybunału[6].
Biuro Międzynarodowe (International Bureau) stanowi sekretariat PCA. Kieruje nim Sekretarz Generalny, który pełni jednocześnie szereg funkcji procesowych wynikających z regulaminów arbitrażowych oraz umów międzynarodowych. Kadencja Sekretarza Generalnego Trybunału trwa 5 lat. 14 lutego 2022 roku Sekretarzem Generalnym Trybunału został Marcin Czepelak, jako pierwszy w historii nie-Holender[7]. W skład Biura Miedzynarodowego wchodzą wysokiej klasy eksperci, specjalizujący się w szeroko pojętym prawie międzynarodowym.
Do zadań Biura Międzynarodowego należą m.in administrowanie postępowaniami, wsparcie arbitrów i stron oraz archiwizacja dokumentacji[8][9].
Każde państwo będące stroną Konwencji może wyznaczyć maksymalnie cztery osoby o uznanej kompetencji w zakresie prawa międzynarodowego jako członków tzw. panelu arbitrów STA. Członkowie panelu arbitrów Trybunał są wybierani na 6 letnią kadencję. Ponowny wybór tej samej osoby jest możliwy. Nie tworzą oni stałego składu orzekającego. W konkretnych sprawach strony samodzielnie wybierają arbitrów spośród tych osób lub spoza listy[10].
Osoby z tego samego państwa tworzą w trybunale tzw. grupę narodową. Zgodnie z art. 4 Statutu[11] Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości grupy narodowe wskazują kandydatów na sędziów MTS-u.

Ze względu na doniosłą rolę Stałego Trybunału Arbitrażowego specjalnie dla jego potrzeb w Hadze został wybudowany Pałac Pokoju. Od momentu zakończenia jego budowy w 1913 roku pałac stanowi siedzibę Trybunału i jego organów.
W celu zapewnienia równego dostępu do arbitrażu Stały Trybunał Arbitrażowy posiada swoje biura w różnych miejscach na świecie. Lokalizacja biur międzynarodowych nie jest przypadkowa i odzwierciedla zapotrzebowanie na arbitraż międzynarodowy we wszystkich regionach świata[12].
Lokalizacja biur międzynarodowych STA:
Idea powstania Stałego Trybunału Arbitrażowego wiąże się z wyścigiem zbrojeń, który rozpoczął się w Europie pod koniec XIX wieku. Odpowiedzią na to było pojawienie się idei rozwoju pokojowego rozstrzygania sporów międzynarodowych. Okres ten charakteryzował się intensywnym rozwojem współpracy międzynarodowej, wzrostem liczby organizacji międzynarodowych oraz dążeniem do ograniczenia użycia siły w stosunkach między państwami. Coraz większego znaczenia nabierały koncepcje rozwiązywania sporów za pomocą środków prawnych i dyplomatycznych, w szczególności arbitrażu, który był już wcześniej stosowany w praktyce państw, jednak wyłącznie na zasadzie ad hoc.[13]
Stały Trybunał Arbitrażowy został utworzony na mocy Konwencji o pokojowym załatwianiu sporów międzynarodowych, przyjętej w Hadze w 1899 r. podczas Pierwszej Konferencji Pokojowej w Hadze. Inicjatorem zwołania konferencji był car Rosji Mikołaj II. W swoim reskrypcie z 24 sierpnia 1898 r. wskazywał, że celem konferencji jest „poszukiwanie najbardziej skutecznych środków zapewnienia wszystkim narodom dobrodziejstw prawdziwego i trwałego pokoju, a przede wszystkim położenie kresu postępującemu rozwojowi istniejących zbrojeń”[1][14].
Kolejnym ważnym etapem rozwoju Stałego Trybunału Arbitrażowego była Druga Konferencja Pokojowa w Hadze w 1907 roku. Konferencja przyjęła nową Konwencję o Pokojowym Załatwianiu Sporów Międzynarodowych, która zastąpiła konwencję z 1899 r. w stosunkach między państwami będącymi jej stronami. Zachowano podstawową strukturę organizacyjną Trybunału, jednocześnie rozszerzając i doprecyzowując przepisy dotyczące arbitrażu, koncyliacji oraz międzynarodowych komisji śledczych[15][16].
Aby zostać członkiem Stałego Trybunału Arbitrażowego, państwo musi stać się stroną Konwencji o pokojowym załatwianiu sporów międzynarodowych z 1899 roku lub z 1907 roku[17].

konwencji z 1907
konwencji z 1899
inne państwa
W 2026 roku 128 państw było stronami konwencji Haskiej[18][19][20].