Stefan Smólski

Stefan Smólski

Data i miejsce urodzenia	2 października 1879 Karolówka, gubernia podolska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci	2 lutego 1938 Warszawa
Minister spraw wewnętrznych
Okres	od 10 maja 1926 do 15 maja 1926
Przynależność polityczna	Polskie Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji
Poprzednik	Władysław Raczkiewicz
Następca	Kazimierz Młodzianowski
Minister pracy i opieki społecznej (p.o.)
Okres	od 1 września 1923 do 15 grudnia 1923
Przynależność polityczna	Polskie Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji
Poprzednik	Ludwik Darowski
Następca	Ludwik Darowski
Multimedia w Wikimedia Commons

Stefan Smólski (ur. 2 października^[1] (lub 2 września^[2]) 1879 w Karolówce na Podolu, zm. 2 lutego 1938 w Warszawie) – polski adwokat, polityk, minister, poseł na Sejm Ustawodawczy oraz senator I kadencji w II RP.

Syn Karola i Julii z Jabłońskich^[2]. Gimnazjum ukończył w Niemirowie, potem studiował w Odessie i Kijowie. Ukończył szkołę wojskową w Kijowie^[2]. W 1914 służył jako porucznik w armii rosyjskiej, szybko zwolniony z powodu ciężkich ran odniesionych w czasie walk o Lwów^[2]. Do 1920 działał aktywnie w polskich organizacjach w Kijowie i na Podolu^[2]. Po traktacie ryskim osiadł w Warszawie i prowadził tu praktykę adwokacką^[2]. Od grudnia 1921 do grudnia 1922 pełnił funkcję wiceprezydenta Warszawy^[2].

W latach 1919–1922 był posłem na Sejm Ustawodawczy, a od listopada 1922 do stycznia 1926 był senatorem.

Od 1 września 1923 do 15 grudnia 1923 był kierownikiem resortu pracy i opieki społecznej w drugim rządzie Wincentego Witosa, następnie wiceministrem spraw wewnętrznych w rządzie Aleksandra Skrzyńskiego, a od 10 maja 1926 do 15 maja 1926 ministrem spraw wewnętrznych w trzecim rządzie Wincentego Witosa, obalonym przez przewrót majowy.

31 stycznia 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”^[1].

Zmarł 2 lutego 1938 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 257a-2-8/9)^[2][3].

W 2022 roku z inicjatywy premiera Mateusza Morawieckiego grób Smólskiego został odrestaurowany. Cały projekt został realizowany przez Fundację Stare Powązki^[4] we współpracy z Kancelarią Prezesa Rady Ministrów.

• Kto był kim w II Rzeczypospolitej, pod red. Jacka M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd. I