🔄 Losowy artykuł
Szlaki górskie Pociągiem dookoła Polski Podróże kulinarne Hotele-unikaty świata Parkingi przy lotniskach Łowiska Europy Campingi dla kamperów Imprezy — atrakcje w Polsce Poradnik pilota drona Wydarzenia i bilety Promocje bankowe Kamery na żywo Oferty Centrum Podróży Koliber Triper.pl Trip.FazaFM.com — plany podróży

Stuart Pankin

Stuart Pankin
Data i miejsce urodzenia

8 kwietnia 1946
Filadelfia

Zawód

aktor

Współmałżonek

Joy Cocchiola
(od 1974)

Lata aktywności

od 1968

Stuart Pankin (ur. 8 kwietnia 1946 w Filadelfii) – amerykański aktor.

Życiorys

Urodził się w Filadelfii w Pensylwanii. Ukończył Dickinson College w Carlisle w Pensylwanii i Uniwersytet Columbia[1].

W 1968 zadebiutował na scenie w produkcji off-Broadwayowskiej Wojna państwa Rose[2]. Występował na Broadwayu w roli szeryfa Northampton w sztuce Friedricha Schillera Mary Stuart (1971), jako kapłan w komedii Williama Shakespeare’a Wieczór Trzech Króli (1972) i Hopkins w spektaklu Arthura Millera Czarownice z Salem[3].

31 sierpnia 1974 zawarł związek małżeński z aktorką Joy Cocchiolą, z którą ma syna Andrew Gabriela Cooke’a „Andy’ego” (ur. 8 lipca 1986)[1].

Filmografia

Filmy

Seriale

Przypisy

  1. ↑ a b Stuart Pankin Biography. Yahoo!. [dostęp 2025-09-04]. (ang.).
  2. ↑ Stuart Pankin Biography (1946–). Film Reference. [dostęp 2025-09-04]. (ang.).
  3. ↑ Stuart Pankin. Internet Broadway Database. [dostęp 2025-09-04]. (ang.).

Linki zewnętrzne

ℹ Źródło: artykuł „Stuart Pankin” w polskiej Wikipedii. Treść dostępna na licencji CC BY-SA 4.0; lista autorów w historii edycji. Wersja może się różnić od aktualnej na Wikipedii (kopia odświeżana okresowo).
💳 Revolut
Karta wielowalutowa do podróży — płacisz za granicą bez przewalutowań.
Odbierz kartę →
💰 ZEN.COM
Konta multiwalutowe i karty — płatności bez granic z poziomu aplikacji.
Sprawdź ZEN →
🌍 Wise
Przelewy za granicę po realnym kursie — bez ukrytych marż.
Wypróbuj Wise →
Linki polecające — obowiązują regulaminy usług.
FazaFM.com — radio i newsy Hrubek.pl — Hrubieszów blisko Ciebie Gorzkie Groszki — blog