Sz sz
Sz (Sz, sz ) – dwuznak występujący w językach polskim , kaszubskim oraz węgierskim .
W języku polskim
W pisowni polskiej dwuznak sz oznacza dźwięk /ʂ / .
W dobie średniopolskiej zamiast sz nierzadko używano grafemu ß [ 1] [ 2] , który jest złożeniem liter ſ i ʒ , będących wariantami liter s i z .
Istniał też zapis sż , podobnie, jak cż i rż zamiast cz i rz [ 3] .
W języku kaszubskim
W języku kaszubskim oznacza spółgłoskę /ʃ / [ 4] .
W języku węgierskim
W języku węgierskim dwuznak sz, który jest uznawany za literę w alfabecie węgierskim , oznacza spółgłoskę /s / . Litera s zaś odpowiada głosce /ʃ / [ 5] , która jest dosyć bliska polskiej głosce /ʂ / . Oznacza to, że wymowa s i sz w językach polskim i węgierskim jest poniekąd odwrócona.
Zobacz też
Przypisy
↑ Maciej M. Malinowski Maciej M. , Ortografia polska od II połowy XVIII wieku do współczesności. Kodyfikacja, reformy, recepcja [online], Uniwersytet Śląski w Katowicach, 2011, s. 38 [dostęp 2025-01-19] (pol. ) .
↑ BibliePolskie.pl - Tłumaczenia ksiąg biblijnych na język polski [online], bibliepolskie.pl [dostęp 2021-02-10] .
↑ Konrad Kazimierz K.K. Szamryk Konrad Kazimierz K.K. , Fonetyka rękopiśmiennych kazań Krzysztofa Kluka na tle ogólnopolskiej normy językowej drugiej połowy WVIII wieku (Część II: konsonantyzm) [online], Uniwersytet w Białymstoku, s. 241 (pol. ) .
↑ Jerzy Treder: Fonetyka i fonologia . Projekt Rastko Kaszuby. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
↑ Hungarian language and alphabet [online], www.omniglot.com [dostęp 2025-01-19] .