Współtwórca sukcesu i wieloletni redaktor naczelny portalu Money.pl[1], a także dyrektor wydawniczy redakcji biznesowych Onetu i Ringier Axel Springer Polska (Forbes.pl, Business Insider Polska, Biznes.Onet). W 2016 roku odpowiadał za wprowadzenie polskiej wersji globalnego serwisu ekonomicznego Business Insider[2].
Od 2019 związany z Wydawnictwem Znak, dla którego pisze książki reporterskie. Członek Unii Literackiej[3].
Życiorys
Pracę jako dziennikarz rozpoczął pod koniec lat 90. XX wieku w „Gazecie Wrocławskiej”, a następnie w „Słowie Polskim” (stworzył i był kierownikiem działu ekonomicznego redakcji tego dziennika aż do fuzji tytułu z „Gazetą Wrocławską”). W telewizji TVP Wrocław był współautorem i prowadzącym program BiznesManiak. Jego artykuły publikowane były także w: „Rzeczpospolitej”, „Newsweeku”, „Pulsie Biznesu” i „Press”.
Od 2004 do 2015 był redaktorem naczelnym portalu finansowego Money.pl[4]. Odpowiadał też za wizerunek Grupy Money.pl i kształtował zawartość magazynów: iWoman.pl i MenStream.pl, Platine.pl. W lutym 2010 objął dodatkowo funkcję prezesa zarządu spółki Interaktywnie.com (Grupa Money.pl), która wydaje branżowy magazyn poświęcony portalom internetowym i biznesowi w sieci[5]. Spółkę tę przejął od Grupy WP, kiedy ta kupiła 100 proc. udziałów w Money.pl, wówczas też rozstał się z portalem[6]. W 2015 razem z Martą Smagą założył agencję marketingową TBMS Spółka z o.o., zajmującą się kompleksową realizacją projektów internetowych, w tym zarządzaniem nimi[7]. Jednym z jej pierwszych klientów została Grupa Onet-RASP, w której Bonek objął stanowisko dyrektora biznesowych redakcji internetowych[8], a jego zadaniem było połączenie newsroomów obu firm i segmentacja produktów medialnych. Ze Smagą był odpowiedzialny za wdrożenie polskojęzycznej wersji globalnego serwisu internetowego Business Insider.
W 2005 napisał pierwszą książkę reportażową pt. „Przeklęty skarb” o aferach związanych z odkryciem skarbu średzkiego. W 2012 ukazały się dwie kolejne książki Bonka: „Lubiąż. Mroczne tajemnice opactwa” o pechu prześladującym największy w Polsce zabytek architektoniczny i „Biznes w internecie”. W 2013 ukazały się kolejne biznesowe książki Bonka: „Biznes na Facebooku i nie tylko...” i „Internet dla seniora”[9], a w 2014 – „Miasto skarbów” o klejnotach ze Środy Śląskiej. W 2016 ukazała się pierwsza książka podróżnicza Bonka z serii „Inne strony świata”, czyli „Set Maat – siedlisko prawdy. Wędrówki po Egipcie, Izraelu, Jordanii i Maroku”.
W 2019 związał się z Wydawnictwem „Znak”, dla którego pisze książki, przede wszystkim reportaże historyczne. Gross-roseńska trylogia śmierci autorstwa Bonka tuż po wydaniu stała się bestsellerem Empiku – każdy z tytułów („Chemia śmierci”, „Demony śmierci”, „Komando śmierci”) zajmował pierwsze miejsca w kategorii najlepiej sprzedających się książek historycznych[10].
Prowadzi zajęcia ze studentami Uniwersytetu Wrocławskiego z przedmiotów: dziennikarstwo internetowe, dziennikarstwo ekonomiczne, redakcja portali internetowych, internet jako narzędzie public relations, reportaż podróżniczy.
W 2026 ustanowił fundację swojego imienia, której celem jest działalność kulturalna polegająca na krzewieniu kultury, m.in. poprzez promocję literatury, czytelnictwa i dziedzictwa kulturowego, w tym zabytków, również poprzez ich cyfryzację[11]. Fundacja wspiera podmiotów prawnych i osób fizyczne w zakresie ich działalności kulturalnej, służącej celom publicznym m.in. poprzez wdrażanie dla nich stron internetowych i prowadzenie reklamowych kampanii[12].
Śledztwa dziennikarskie
W 2005 w serii artykułów publikowanych w dzienniku Słowo Polskie i w książce „Przeklęty skarb” (drugie wydanie: „Miasto skarbów”) opisał afery związane z odkryciem w Środzie Śląskiej. Ujawnił, jak przez zaniedbania urzędników PRL bezpowrotnie zaginęła większa część tego średniowiecznego zabytku[13].
W 2012 w książce „Lubiąż. Mroczne tajemnice opactwa” (drugie wydanie: „Lubiąż. Klasztor mrocznych tajemnic”) wyjaśnił sekret największego zabytku sakralnego w Polsce, w którym Niemcy podczas II wojny światowej stworzyli tajny ośrodek badawczy zajmujący się radiolokacją, a w klasztornych laboratoriach stworzono prototypy tranzystora, który zrewolucjonizował światową elektronikę[14].
W 2020 w książce „Zaginione złoto Hitlera. Bezpieka PRL na tropie skarbu Festung Breslau” ujawnił dokumenty dot. tzw. złota Wrocławia, czyli rzekomych kilkudziesięciu ton złota ukrytych przez uciekających Niemców w Festung Breslau, tym samym rozwiązał zagadkę tzw. złotego pociągu, który miał zostać ukryty pod Wałbrzychem. Opisał też, jak SB na polecenia generałów Kiszczaka i Jaruzelskiego w stanie wojennym szukała na Dolnym Śląsku tego skarbu[15].
W 2021 w książce „Chemia śmierci. Zbrodnie w najtajniejszym obozie III Rzeszy” opisał tragiczną historię więźniów obozów Dyhernfurth I i II, w którym Niemcy testowali na więźniach tabun i sarin oraz stworzyli fabrykę tych śmiercionośnych gazów bojowych[16].
W 2022 w książce „Demony śmierci. Zbrodniarze z Gross-Rosen” ujawnił, że obozowy lekarz KL Gross-Rosen opracowywał w tym obozie metodę mordowania więźniów zastrzykami z wody utlenionej, benzyny i fenolu, tu też po raz pierwszy, na jeńcach radzieckich, zastosował ją na masową skalę. Po przeniesieniu do Auschwitz i Birkenau Friedrich Entress i jego współpracownicy zabili w ten sposób około 25 tys. osób[17].
W książce „Komando śmierci. Ostatnia tajemnica KL Gross-Rosen i Kloster Leubus” z 2023 wyjaśnił zagadki dotyczące komanda naukowców o kryptonimie „Wetterstelle”, które zostało zorganizowane w obozie koncentracyjnym Gross-Rosen na Dolnym Śląsku i opisał ich powiązania z badaniami prowadzonymi podczas II wojny światowej w pocysterskim opactwie w Lubiążu. Według tych ustaleń w obu tych lokalizacjach Niemcy prowadzili zaawansowane projekty dotyczące radiolokacji w oparciu o urządzenia działające na falach centymetrowych i prototypach tranzystorów[18].
W książce „Ludzie na mydło. Mit, w który uwierzyliśmy” z 2023 opisał proces powstania jednego z pierwszych polskich narodowych fake newsów, dotyczący tego, że Niemcy podczas II wojny światowej w obozach koncentracyjnych produkowali mydło z ludzkiego tłuszczu. Ujawnił w niej także, jak Sowieci naciskali na członków komisji badania zbrodni niemieckich – w tym na Zofię Nałkowską – aby po wizytacji instytutu anatomicznego profesora Rudolfa Spannera w Gdańsku wydali komunikat, że była to fabryka mydła z Polaków i Żydów, mimo że nie było na to dowodów. Dopiero po 70 latach okazało się, że w owym instytucie produkcji takiej substancji nie prowadzono, a nawet nie opracowywano takiej technologii, a mydło z tłuszczu ludzkiego powstawało jako produkt uboczny maceracji zwłok, jak to się dzieje nawet dzisiaj przy produkcji preparatów anatomicznych ze zwłok[19].
Nagrody i wyróżnienia
Ostre pióro 2004 – nagroda dla najlepszego dziennikarza ekonomicznego w internecie[20].
Najlepsza publikacja o tematyce ekonomicznej 2011/2012 w kategorii systemy informatyczne w biznesie dla książki „Biznes w internecie”[21].
Nagrody „Economicus” Dziennika Gazety Prawnej 2012 – nominacja dla książki „Biznes w internecie”[9].
Książki
Przeklęty skarb, Tomasz Bonek, Wrocław 2005, Bonek&Szewczyk, ISBN 83-922160-0-8.
Lubiąż. Mroczne tajemnice opactwa, Tomasz Bonek, Wrocław 2012, Vanilia, ISBN 83-925760-9-8.
Biznes w internecie, Tomasz Bonek, Marta Smaga, Warszawa 2012, Wolters Kluwer, ISBN 978-83-264-3830-1.
Biznes na Facebooku i nie tylko, Tomasz Bonek, Marta Smaga, Warszawa 2013, Wolters Kluwer, ISBN 978-83-264-4387-9.
Internet dla seniora, Tomasz Bonek, Marta Smaga, Warszawa 2013, Wolters Kluwer, ISBN 978-83-264-3170-8.
↑TomaszT.BonekTomaszT., Przeklęty skarb. Opowieść o klejnotach wartych 100 mln dolarów, które w PRL wyrzucono na śmietnik, Wyd. 1, Wrocław: Szewczyk & Bonek, 2005, ISBN 83-922160-0-8, OCLC85863917 [dostęp 2022-05-16].
↑TomaszT.BonekTomaszT., Zaginione zloto Hitlera. Bezpieka PRL na tropie skarbu Festung Breslau, Kraków: Znak Horyzont, 2020, ISBN 978-83-240-5683-5, OCLC1153275225 [dostęp 2022-05-16].
↑TomaszT.BonekTomaszT., Chemia śmierci. Zbrodnie w najtajniejszym obozie III Rzeszy, Wydanie I, Kraków 2021, ISBN 978-83-240-7945-2, OCLC1262767942 [dostęp 2022-05-16].
↑TomaszT.BonekTomaszT., Demony śmierci. Zbrodniarze z Gross-Rosen, Wydanie I, Kraków: Znak Horyzont, 2022, ISBN 978-83-240-8733-4, OCLC1336399446 [dostęp 2022-08-21].
↑TomaszT.BonekTomaszT., Komando śmierci: ostatnia tajemnica KL Gross-Rosen i Kloster Leubus, Wydanie I, Kraków: Znak Horyzont, 2023, ISBN 978-83-240-8843-0 [dostęp 2023-07-30].