| Arcybiskup | |
| |
| Kraj działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Biskup Malty | |
| Okres sprawowania |
1780–1807 |
| Tytularny arcybiskup Rodos | |
| Okres sprawowania |
1798–1807 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Inkardynacja | |
| Prezbiterat |
25 września 1758 |
| Sakra biskupia |
25 czerwca 1780 |
| Data konsekracji |
25 czerwca 1780 |
|---|---|
| Konsekrator | |
| Współkonsekratorzy |
Vincenzo Labini (ur. 28 kwietnia 1735 w Bitonto, zm. 30 kwietnia 1807 na Malcie) – arcybiskup pochodzenia włoskiego, który służył jako biskup Malty od roku 1780 do 1807.
Vincenzo Labini urodził się w Bitonto, we Włoszech 28 kwietnia 1735 roku. W roku 1758 został wyświęcony na księdza Suwerennego Rycerskiego Zakonu Szpitalników św. Jana z Jerozolimy, znanego lepiej jako Zakon Rycerzy Joannitów. W roku 1780, po rezygnacji biskupa Giovanniego Pellerano, papież Pius VI mianował Labiniego na biskupa Malty. Sakrę biskupią otrzymał 25 czerwca 1780 roku z rąk kardynała Bernardino Girauda[1]. 3 marca 1797 roku Kościół Katedralny Malty został podniesiony do godności arcybiskupiej. Od tego czasu biskupi Malty zostali tytularnymi arcybiskupami Rodos i biskupami Malty; Labini był pierwszym noszącym ten tytuł. Vincenzo Labini był bliskim przyjacielem św. Alfonsa Liguoriego, biskupa Sant’Agata de’ Goti i założyciela zakonu Redemptorystów[2].
Biskup Labini wprowadził na Malcie kilka zmian: przeniósł procesję św. Grzegorza z 12 marca na środę po Wielkanocy, zarządził codzienne błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem we wszystkich kościołach parafialnych oraz nakazał, aby w każdy czwartek, godzinę po zachodzie słońca, biły dzwony kościelne, na pamiątkę ustanowienia Eucharystii. W czasie swojej posługi poświęcił wiele kościołów na Malcie. Labini przewodził diecezji pod rządami Joannitów, Francuzów i Brytyjczyków[2].
Arcybiskup Vincenzo Labini zmarł 30 kwietnia 1807 roku i został pochowany w katedrze w Mdinie[2].
