 Wiktor Kinecki w latach 60. | |
| Data i miejsce urodzenia |
31 grudnia 1929 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
4 stycznia 2026 |
| Ambasador PRL w Indiach | |
| Okres |
od 1971 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Poseł VII kadencji Sejmu PRL | |
| Okres |
od 21 marca 1976 |
| Przynależność polityczna | |
| Ambasador PRL w Jugosławii | |
| Okres |
od 1979 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
         
| |
Wiktor Zdzisław Kinecki (ur. 31 grudnia 1929 w Międzychodzie, zm. 4 stycznia 2026 we Wrocławiu[1][2][3]) – polski działacz partyjny i państwowy, dyplomata, ambasador w Indiach i Jugosławii, poseł na Sejm PRL VII kadencji (1976–1980).
Syn Juliana i Gertrudy. W czasie II wojny światowej pracował jako roznosiciel gazet i robotnik w zecerni „H. Buchwold” w Międzychodzie. Po zakończeniu okupacji niemieckiej uczył się w szkole średniej w rodzinnym mieście (do 1949). Należał do Związku Walki Młodych. W latach 1949–1957 zasiadał we władzach Związku Młodzieży Polskiej, następnie był członkiem sekretariatu Światowej Federacji Młodzieży Demokratycznej w Budapeszcie (1958–1962). Był zastępcą naczelnika (1963–1964), a następnie naczelnikiem (1964–1968) Związku Harcerstwa Polskiego. W czerwcu 1968 wszedł w skład Komitetu Przygotowawczego obchodów 500. rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika[4]. W 1953 ukończył studia pierwszego stopnia (odpowiednik dzisiejszego licencjatu) z socjologii na Uniwersytecie Poznańskim. W 1970 obronił pracę magisterską na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Od pierwszej połowy lat 50. działał w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, pełniąc funkcję zastępcy członka Komitetu Centralnego PZPR (1964–1980) i zastępcy kierownika Wydziału Zagranicznego KC PZPR (1970–1971).
W latach 1971–1975 pełnił funkcję ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego PRL w Indiach, Sri Lance, Singapurze i Nepalu. Po powrocie do kraju objął funkcję I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Siedlcach (1975–1979), z którą wiązało się przewodnictwo nad Wojewódzką Radą Narodową, które objął 12 czerwca 1975. W latach 1976–1980 wykonywał mandat posła na Sejm VII kadencji z okręgu Siedlce. Zasiadał wówczas w Komisji Spraw Zagranicznych.
W 1979 ponownie wyjechał na placówkę, tym razem na stanowisko ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego PRL w Belgradzie. Po powrocie do Polski został I sekretarzem KW PZPR w Gorzowie Wielkopolskim, wszedł również ponownie w skład Komitetu Centralnego PZPR (1986–1990).
W latach 1964–1970 zasiadał w prezydium Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, po powrocie z Indii został w 1978 wiceprzewodniczącym władz Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Indyjskiej.
W 2020 wydał swoje wspomnienia Ster prosto, kurs 90 lat wstecz[5]. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie[6].
