Bruno O’Ya wystąpił w głównej roli, jako Piotr Słotwina | |
| Gatunek |
eastern, przygodowy (polski western) |
|---|---|
| Rok produkcji | |
| Data premiery |
14 kwietnia 1968 |
| Kraj produkcji | |
| Język | |
| Czas trwania |
97 min |
| Reżyseria | |
| Scenariusz |
Aleksander Ścibor-Rylski |
| Główne role | |
| Muzyka | |
| Zdjęcia | |
| Scenografia |
Jan Grandys |
| Montaż |
Lidia Pacewicz |
| Produkcja | |
Wilcze echa – polski barwny film przygodowy z 1968 roku, nakręcony m.in. w Ustrzykach Dolnych w konwencji westernowej, którego akcja toczy się w Bieszczadach kilka lat po II wojnie światowej.
Rok 1948. Ukraińskie oddziały UPA sieją spustoszenie w przygranicznych, bieszczadzkich miejscowościach. Chorąży Słotwina (Bruno O’Ya), zwolniony ze służby za brak dyscypliny, przybywa do Derenicy. Posterunek milicji, dowodzony dawniej przez jego przyjaciela Władeczka, stał się zakonspirowaną siedzibą groźnego bandyty Moronia (Mieczysław Stoor). Pracująca na komendzie Tekla (Irena Karel) kontaktuje go ze swoim chłopakiem Witoldem (Zbigniew Dobrzyński), jedynym z ludzi Władeczka, który ocalał z pogromu posterunku. Słotwina zamierza rozprawić się z przestępcami[1].