 pułkownik piechoty
| |
| Data i miejsce urodzenia |
24 października 1871 |
|---|---|
| Data śmierci |
1939 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
Krakowska Legia Oficerska, |
| Stanowiska |
dowódca Krakowskiej Legii Oficerskiej, |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa, |
| Odznaczenia | |
| |
Witold Hupert (ur. 24 października 1871 w Złoczowie, zm. 1939) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, historyk wojskowości.
Urodził się 24 października 1871 w Złoczowie[1].
Jesienią 1894 rozpoczął zawodową służbę w cesarskiej i królewskiej Armii. Został wcielony do 2 Galicyjskiego Pułku Ułanów w Tarnowie[2]. W 1898 został przeniesiony do 13 Galicyjskiego Pułku Ułanów w Złoczowie[3], w 1905 do 8 Galicyjskiego Pułku Ułanów w Tarnopolu[4], a trzy lata później do 12 Węgierskiego Pułku Ułanów w Székesfehérvár[5][6]. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów kawalerii: porucznika ze starszeństwem z 1 września 1894[7], nadporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1898[8] i rotmistrza ze starszeństwem z 1908[9].
Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich Józefa Piłsudskiego z 27 stycznia 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora[10]. W tym stopniu po wybuchu wojny polsko-ukraińskiej pełniąc stanowisko dowódcy krakowskiej Legii Oficerskiej został przydzielony do grupy odsieczy Przemyśla (działania w dniach 9–12 listopada 1918), później dowodząc jednostką dokonał ataku na Gródek Jagielloński, 19 listopada 1918 wyruszył z wojskami polskimi do obrony Lwowa[11][12][13][14]. Z rozkazu gen. Bolesława Roji dnia 24 listopada 1918 jako dowódca Legii Oficerskiej otrzymał zadanie doraźnego wkroczenia do Lwowa przeciw motłochowi na placu Kleparskim, a następnie jednostka była zobowiązana do patrolowania i warty w lwowskiej dzielnicy żydowskiej[15]. 25 listopada 1918 został mianowany podpułkownikiem w strukturze Grupy Operacyjnej gen. Roji oraz otrzymał wówczas od niego najgorętsze uznanie i podziękowanie w imieniu służby żołnierza polskiego za służbistość i gorliwe pojmowanie obowiązków[16][17]. 6 grudnia 1918 wraz z krakowską Legią Oficerską został skierowany do wzmocnienia Dublan, jednak po drodze toczył walki w rejonie Zboisk, zaatakowany przez nieprzyjaciela od strony Laszek Murowanych[18]. Rozkazem gen. Rozwadowskiego z 17 grudnia 1918 został mianowany w Przemyślu dowódcą grupy operacyjnej nazwanej swoim nazwiskiem, działającej w rejonie rzeki Wiar, skąd następnie improwizowana jednostka powróciła do miasta[19]. Od stycznia 1919 brał udział w walkach podczas wojny polsko-czechosłowackiej w rejonie rzeki Olzy[20]. Pełnił wówczas funkcję dowódcy II batalionu 16 pułku piechoty[21].
Reprezentując Towarzystwo Wiedzy Wojskowej w kwietniu 1920 uczestniczył w naradzie historyków w Warszawie w sprawie organizacji nauki historycznej w Polsce (wraz z nim dr Marian Kukiel)[22]. Podczas trwającej wojny polsko-bolszewickiej w stopniu podpułkownika sprawował stanowisko dowódcy 76 pułku piechoty od 24 maja do 26 lipca 1920 (w tym czasie jednostka stacjonowała na linii demarkacyjnej tocząc utarczki z Litwinami, brała udział w obronie Wilna, a także 16 lipca 1920 w bitwie pod Klepaczami, zakończonej odwrotem[23]. Później został mianowany pułkownikiem, w 1923 jako oficer przeniesiony w stan spoczynku pozostawał w Rezerwie Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I[24]. Jako emerytowany pułkownik zamieszkiwał w Warszawie[25][26]. W 1934 był w dyspozycji dowódcy OK I i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[27].
