| |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| minister prasy i propagandy | |
| Okres |
od 1935 |
| Przynależność polityczna | |
| minister spraw zagranicznych | |
| Okres |
od 1936 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| |
| Odznaczenia | |
                    
| |
Galeazzo Ciano, hrabia di Cortelazzo (ur. 18 marca 1903 w Livorno, zm. 11 stycznia 1944 w okolicach Werony) – włoski polityk, dyplomata i dziennikarz, czołowy działacz ruchu faszystowskiego, zięć Benita Mussoliniego. 24 kwietnia 1930 roku ożenił się z jego córką Eddą w kościele San Giuseppe przy via Nomentana w Villa Torlonia.
Syn dowódcy i weterana I wojny światowej Constanza Ciano. Jako młody człowiek wstąpił do ruchu faszystowskiego, był uczestnikiem marszu na Rzym w 1922 roku. W latach 1925–1930 przebywał na placówkach dyplomatycznych m.in. w Rio de Janeiro, Pekinie i Szanghaju (jako konsul generalny). Po powrocie do Włoch był m.in. ministrem prasy i propagandy w latach 1935–1936, a w czerwcu 1936 objął posadę ministra spraw zagranicznych[1] i członka Wielkiej Rady Faszystowskiej. Uczestniczył jako lotnik w wojnie z Etiopią.
Bywalec salonu Kitty, ekskluzywnego domu publicznego w Berlinie. W trakcie pobytu w Pekinie przypisywano mu romans z Wallis Warfield Simpson, przyszłą żoną króla Edwarda VIII[2].
Początkowo zwolennik sojuszu z hitlerowskimi Niemcami i ekspansji terytorialnej Włoch, w miarę upływu czasu opowiadał się za podpisaniem separatystycznego pokoju z aliantami. 25 lipca 1943 roku, podczas pamiętnego zebrania Wielkiej Rady Faszystowskiej, poparł przeciwników Mussoliniego i głosował za jego usunięciem (jako jeden z dziewiętnastu spiskowców). Internowany przez rząd marszałka Pietra Badoglio, zdołał uciec i przedostać się do Niemiec. Został aresztowany przez gestapo w związku ze swoim udziałem w usunięciu Duce i próbami negocjacji z aliantami, co zostało uznane za działalność antyniemiecką. Następnie przekazany w ręce włoskich faszystów (uwięziony w średniowiecznym więzieniu Scalzich w Weronie), stał się jednym z oskarżonych w pokazowym procesie w Weronie.
Mimo wysiłków żony został skazany na karę śmierci za zdradę stanu i rozstrzelany na terenie wojskowej strzelnicy na poligonie w San Procolo[3].
Autor słynnych Dzienników, na które złożyły się prowadzone przez niego notatki z podróży (także w Polsce) i z kontaktów z politykami wielu państw.
W 1938 roku odznaczony Orderem Orła Białego[4][5].
Z Eddą Mussolini (córką Benita Mussoliniego; zmarła w kwietniu 1995 roku) miał troje dzieci: Fabrizia (dziadek, duce, nazywał go Fabbrizio – przez podwójne bb), Raimondę zwaną Dindiną i Marzia.
| Alessandro Mussolini (1854–1910) | Rosa Maltoni (1858–1905) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Edvige Mussolini (1888–1952) | Arnaldo Mussolini (1885–1931) | Rachele Mussolini (1890–1979) | Benito Mussolini (1883–1945) | Ida Dalser (1880–1937) | Clara Petacci (1912–1945) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Galeazzo Ciano (1903–1944) | Edda Ciano (1910–1995) | Bruno Mussolini (1918–1941) | Vittorio Mussolini (1916–1997) | Anna Maria Mussolini (1929–1968) | Romano Mussolini (1927–2006) | Anna Maria Scicolone | Sophia Loren (1934–) | Carlo Ponti (1912–2007) | Benito Albino Dalser (1915–1942) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Fabrizio Ciano (1931–2008) | Raimonda Ciano (1933–1998) | Marzio Ciano (1937–1974) | Caio Giulio Cesare Mussolini (1968–) | Rachela Mussolini | Elisabetta Mussolini | Alessandra Mussolini (1962–) | Carlo Ponti (1968–) | Edoardo Ponti (1973–) | Sasha Alexander (1973–) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
