| 1980 | |
|---|---|
| 1981 | |
| 1982 | |
| 1983 | |
| 1984 | |
| 1985 | |
| 1986 | |
| 1987 | |
| 1988 | |
| 1989 |
| 1990 | |
|---|---|
| 1991 | |
| 1992 | |
| 1993 | |
| 1994 | |
| 1995 | |
| 1996 | |
| 1997 | |
| 1998 |
|
| 1999 |
| 2000 | |
|---|---|
| 2001 | |
| 2002 | |
| 2003 | |
| 2004 | |
| 2005 | |
| 2006 | |
| 2007 | |
| 2008 | |
| 2009 |
| 2010 | |
|---|---|
| 2011 | |
| 2012 | |
| 2013 | |
| 2014 | |
| 2015 | |
| 2016 | |
| 2017 | |
| 2018 | |
| 2019 |
| 2020 | |
|---|---|
| 2021 | |
| 2022 | |
| 2023 | |
| 2024 | |
| 2025 |
 Joni Mitchell (1983) | |
| Imię i nazwisko |
Roberta Joan Mitchell |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
7 listopada 1943 |
| Instrumenty | |
| Typ głosu | |
| Gatunki |
AOR[1], jazz[1], jazz-rock[1], rock psychodeliczny[1], folk rock[1], muzyka poważna[1] |
| Zawód |
muzyk (piosenkarka, kompozytorka), autorka tekstów piosenek |
| Aktywność |
od 1964–2015 |
| Wydawnictwo | |
| Odznaczenia | |
| |
| |
| Strona internetowa | |
Joni Mitchell (właśc. Roberta Joan Mitchell z domu Anderson, ur. 7 listopada 1943 w Fort Macleod[1]) – kanadyjska piosenkarka folk rockowa, popowa i jazz rockowa oraz wokalistka jazzowa. Laureatka dziesięciu nagród Grammy[2].
Joni Mitchell miała znaczący wpływ na twórców różnych gatunków. Jest wysoce ceniona przez krytyków. AllMusic napisało o niej: „Kiedy opadnie kurz, Joni Mitchell wyłoni się jako najważniejsza i najbardziej wpływowa piosenkarka drugiej połowy XX-wieku”[3]. W równie pochlebnych słowach Rolling Stone nazwało Mitchell "jednym z najlepszych tekściarzy w historii"[4].
Urodziła się w Albercie jako Roberta Joan Anderson. Już jako nastolatka nauczyła się grać na gitarze z samouczka Pete’a Seegera. W czasie studiów zaczęła grać profesjonalnie najpierw w Albercie, a potem w Toronto.
Zaczynała karierę muzyczną w małych klubach nocnych w zachodniej Kanadzie, później grając na ulicach Toronto. W 1965 wyszła za mąż za folkowego piosenkarza Chucka Mitchella. To krótkotrwałe małżeństwo zaowocowało pseudonimem artystycznym, pod którym artystka jest znana. Krótko po zawarciu małżeństwa przeniosła się do Detroit, a potem do Nowego Jorku, by tam kontynuować swą muzyczną karierę. W 1968 wydała swój pierwszy album Song to a Seagull. Z czasem stała się jedną z najważniejszych kobiecych gwiazd gatunku folk rocka. Przeboje Big Yellow Taxi i Woodstock z jej trzeciego albumu Ladies of the Canyon (1970), uznane zostały za definiujące dla całego pokolenia. Jej najbardziej osobisty album Blue (1971) nazwany był jednym z najlepszych albumów w historii[5]. Zawsze poszukująca nowych inspiracji, Mitchell eksperymentowała z różnymi gatunkami – wcześniejsze albumy wpisywały się w stylistykę folk rock, późniejsze albumy były inspirowane jazzem i muzyką elektroniczną. Pod koniec lat 70. współpracowała ze znanymi muzykami jazzowymi, Jaco Pastoriusem, Wayne Shorterem, Herbie Hancockiem, Patem Methenym i Charlie Mingusem. Jej największy komercyjny sukces Court and Spark (1974) ma popowe brzmienie.
W swej długiej karierze przeszła przez fazę zainteresowania lżejszym gatunkiem muzyki pop, jak i jazzem, a nawet muzyką etniczną, lecz dziedziną jej największych dokonań jest folk rock, w którym zaliczana jest do ścisłego grona najważniejszych gwiazd gatunku.
W 1997 została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame[6]. W 2002 została uhonorowana nagrodą za całokształt twórczości podczas 44. rozdania Nagród Grammy[2]. W tym samym roku została odznaczona Orderem Kanady, najwyższym cywilnym kanadyjskim odznaczeniem[7]. W 2004 została doktorem honoris causa Uniwersytetu McGilla w dziedzinie muzyki[8]. W 2021 otrzymała nagrodę Kennedy Center[9].
W 2003 została sklasyfikowana na 72. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[10].
Do największych jej przebojów należą Both Sides Now, Eastern Rain, This Flight Tonight, The Circle Game, Big Yellow Taxi, You Turn Me On (I’m a Radio), Help Me, Free Man in Paris, Raised on Robbery oraz najważniejszy w jej twórczości Woodstock, rozsławiony coverem grupy Crosby, Stills, Nash & Young.
| Rok | Kategoria | Nagrania | Wynik |
|---|---|---|---|
| 1969 | Best Folk Performance | Clouds | Wygrana |
| 1974 | Album of the Year | Court and Spark | Nominacja |
| 1974 | Record of the Year | "Help Me" | Nominacja |
| 1974 | Pop Female Vocalist | Court and Spark | Nominacja |
| 1974 | Best Arrangement Accompanying Vocalist(s) | "Down To You" | Wygrana |
| 1976 | Pop Female Vocalist | The Hissing of Summer Lawns | Nominacja |
| 1977 | Best Album Package | Hejira | Nominacja |
| 1988 | Pop Female Vocalist | Chalk Mark in a Rain Storm | Nominacja |
| 1995 | Best Pop Album | Turbulent Indigo | Wygrana |
| 1995 | Best Album Package | Turbulent Indigo | Wygrana |
| 2000 | Best Female Pop Vocal Performance | Both Sides Now | Nominacja |
| 2000 | Best Traditional Pop Vocal Album | Both Sides Now | Wygrana |
| 2002 | Lifetime Achievement Award | – | Wygrana |
| 2003 | Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist(s) | Woodstock" (Travelogue) | Wygrana |
| 2007 | Album of the Year | River: The Joni Letters | Wygrana |
| 2007 | Best Pop Instrumental Performance | "One Week Last Summer" | Wygrana |
| Albumy studyjne | |
|---|---|
| Inne wydania | |
| Kompilacje | |
| Single |
|
