| |||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
14 listopada 1891 | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
2 listopada 1957 | ||||||||||||
| Wzrost |
175 cm | ||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||
| |||||||||||||
James Edwin "„Ted”" Meredith (ur. 14 listopada 1891 w Chester Heights w Pensylwanii, zm. 2 listopada 1957 w Camden w New Jersey[1]) – amerykański lekkoatleta, dwukrotny mistrz olimpijski.
Startował na igrzyskach olimpijskich w 1912 w Sztokholmie, gdy był uczniem szkoły średniej Mercersburg Academy. Zwyciężył w biegu na 800 metrów, wyprzedzając innych Amerykanów: obrońcę tytułu mistrzowskiego Mela Shepparda i Irę Davenporta oraz bijąc rekord świata wynikiem 1:51,9 s. Kontynuował bieg i ustanowił kolejny rekord świata na 880 jardów (1:52,5 s.)[2.1]. Zwyciężył także w sztafecie 4 × 400 metrów, która biegła w składzie: Sheppard, Edward Lindberg, Meredith i Charles Reidpath (również ustanawiając rekord świata czasem 3:16,6 s.[2.2]). W biegu na 400 metrów był czwarty[1].
Następnie studiował na Uniwersytecie Pensylwanii. Był akademickim mistrzem USA (IC4A) na 440 jardów w 1914, 1915 i 1916 oraz na 880 jardów w 1914 i 1915[3]. Ustanowił rekordy świata na tych dystansach (47,4 s. 27 maja 1916 w Cambridge i 1:52,2 s. 13 maja 1916 w Filadelfii[2.3]. Zrezygnował z kariery sportowej w 1917 i zaciągnął się do armii. Walczył podczas I wojny światowej. Powrócił jednak do lekkiej atletyki i wystartował w igrzyskach olimpijskich w 1920 w Antwerpii, gdzie odpadł w półfinale biegu na 400 metrów, a w sztafecie 4 × 400 metrów był czwarty[1].
Po zakończeniu uprawianie lekkiej atletyki był pośrednikiem w handlu nieruchomościami[1].
