Media type, typ MIME[a], Content-Type – dwuczęściowy identyfikator formatu danych przesyłanych w Internecie. Oryginalnie zdefiniowany w RFC 2046 ↓ do użycia w ramach nagłówków poczty elektronicznej. Z czasem rozprzestrzenił się na inne zastosowania i protokoły jak HTTP czy SIP. Rolą tego nagłówka jest umożliwienie programowi użytkownika dobrania odpowiedniego programu potrafiącego obsłużyć przesłany przez serwer zasób[2].
Podstawowa forma identyfikatora składa się z dwóch części: typu i podtypu rozdzielonych znakiem ukośnika, którym mogą towarzyszyć opcjonalne parametry. Podtypy typu text posiadają np. opcjonalny parametr charset używany do wskazania kodowania znaków, a podtypy dla multipart często definiują parametr boundary jako separator poszczególnych części[2]. Typy lub podtypy zaczynające się od „x-” są traktowane jako niestandardowe i jako takie nie są rejestrowane w Internet Assigned Numbers Authority (IANA)[3]. Podtypy zaczynające się od vnd. należą do prywatnych rozszerzeń dostawców[4].
Przykłady popularnych typów
IANA utrzymuje rejestr identyfikatorów typów wraz z rejestrem identyfikatorów kodowań znaków. Lista ta jest dostępna w Internecie.
Typ application – pliki specyficzne dla programów:
application/octet-stream – dowolny strumień bajtów. Jest to „domyślny” typ używany często do oznaczenia plików wykonywalnych, plików nieznanego typu lub plików, które powinny być pobrane protokołem nie obsługującym odpowiednika nagłówka „content disposition”. RFC 2046 ↓ definiuje ten typ jako typ awaryjny dla wszelkich nierozpoznanych podtypów[5].
application/javascript – kod języka JavaScript (oryginalnie text/javascript obecnie przestarzały)[10],
N.N.FreedN.N., N.N.BorensteinN.N., Multipurpose Internet Mail Extensions (MIME) Part One: Format of Internet Message Bodies, RFC 2045, IETF, listopad 1996, DOI: 10.17487/RFC2045, ISSN2070-1721, OCLC943595667(ang.).