| |
| Inne nazwy |
Air Density AD-A, Air Density Explorer ADE-A, S-56B, S00714 |
|---|---|
| Indeks COSPAR |
1963-053A |
| Państwo | |
| Zaangażowani | |
| Rakieta nośna | |
| Miejsce startu | |
| Orbita (docelowa, początkowa) | |
| Perygeum |
590 km |
| Apogeum |
2394 km |
| Okres obiegu |
115,9 min[1] |
| Nachylenie |
78,6°[1] |
| Mimośród |
0,11454 |
| Czas trwania | |
| Początek misji |
19 grudnia 1963[1] 18:49:25 UTC |
| Koniec misji |
10 maja 1981 |
| Wymiary | |
| Masa całkowita |
7,7 kg |
Explorer 19 – amerykański satelita programu Explorer, drugi (po Explorerze 9) z serii ADE – nadmuchiwanych balonów do badania gęstości atmosfery.
Wyniesienie Explorera 19 jeszcze w czasie działania poprzedniego satelity, umożliwiło zbieranie danych o atmosferze jednocześnie z dwóch różnych obszarów.
Balon Explorer 19 wykorzystywał opór aerodynamiczny stawiany przez symetryczną powierzchnię statku do badania atmosfery. Statek składał się z dwóch półkul cienkiej folii aluminiowej połączonych mylarową taśmą. Złożony i pusty balon – umieszczony w rakiecie – miał kształt walca o wymiarach 21,6 na 48,3 cm. Po wystrzeleniu nadmuchany był azotem z butli i odrzucony od ostatniego członu rakiety mechaniczną sprężyną. W środku umieszczono również akumulator ładowany przez ogniwo słoneczne, znajdujące się na powierzchni balonu. Powierzchnię równomiernie pokrywały kropki białej farby (o średnicy 5,1 cm), które miały zapewniać stabilizację temperatury satelity. W balonie znajdował się również nadajnik radiowy na częstotliwości 136,62 MHz, o mocy 15 mW, umożliwiający śledzenie satelity. Antenę nadajnika stanowił sam balon. Niestety, jego moc była za mała do odbioru na Ziemi. NASA musiała użyć naziemnej sieci kamer Bakera-Nunna do optycznego śledzenia satelity.
